ترانه علیدوستی

معصومیتی اصیل و باستانی در تراکم ِبدلی جات

در دفاع از نوشتار معصومانه ی او در وبلاگ شخصی اش

برای بی حوصله ها و همچنین توضیح ِ متن:

خانم ترانه علیدوستی به علت برخی کامنت ها و اظهار نظرها که به وبلاگ شخصی شان وارد می شد، قسمت نظرات وبلاگ خود را برداشته و دیگر در فضایی یک نفره به ارائه نوشته های خود می پردازند. متاسفانه، به علت وجود برخی افراد در قسمت نظرات، ایشان شادی بخش ترین و تاثیرگذارترین بخش از دنیای وبلاگنویسی را که همانا قسمت نظرات مخاطبان باشد را حتی به روی صالحان این دنیا بستند. در روزگاری که بازار اعترافات داغ است و دادگاهی تشکیل می شود و جریان ها در صحت و سقم آن مرددند، ترانه علیدوستی در ذیل عنوانی با نام اعترافات، صادقانه ترین و معصومانه ترین و مظلومانه ترین و واقعی ترین نوشته اش را منتشر کرده است و از کسانی غصه دار است که فارغ از دنیای بازیگری او در سینما، هیچگاه ایشان را به عنوان یک نویسنده که داشتن وبلاگی کوچکترین حق مسلم اوست، تحمل نکردند و شعور و شرف را زیر پا گذاشتند تا قدشان به جای بلندی، کوتاه شده و به اوج ِ نفرینی بیفتند که دبیر این وبلاگ در نوشته ی ذیل نثار آنها کرده است. گفتن این نکته نیز خارج از محافظه کاری من است،اما می گویم که دبیر این وبلاگ هفت سال است که دورادور ترانه علیدوستی را می شناسد. گاهی هم در مراسم های سینمایی نزدیکش شده ام و در هر دو حال غیر از شرافت و عزت و معصومیت و انسانیت چیزی از او ندیده ام.

باور کنید که او فراتر از این بادهای مختصر و زودگذر است که قد خم کند. سپیدار ِ سینمای ایران، پابرجا سبز می ماند.

نوشته ی زیر، در حالات مختلفی از خشم و اشک و فکر و دفاع و تحسین و نفرین نگاشته شده. شاید خط مشخصی نداشته باشد که بگذارید به حساب بر هم خوردن تعادل نویسنده اش که می بیند با یکی از شفاف ترین و روشن ترین وجوه سینما و هنر این دیار ناجوانمردانه برخورد می شود. آن سایت سینمایی و نظراتش را هم آنقدر جدی نمی دانم که بخواهم جولانش بدهم. با مدیرش بی گمان زاویه و گوش ْزدی خواهیم داشت و هیچ کجا هم نگفته اند که قسمت نظرات آنجا، محل حضور نخبه های تماشاگران سینمای ایران است. چه شرمنده است واژه ی زرد که برای آنجا کوچک و نارساست.

روزی که دکتر علی شریعتی به قلم قسم خورد و آن را توتم خود دانست... تا همان روزی که خداوند در اولین آیه های قرآن به قلم و انسان قسم خورد... تا تمام ِایامی که انسان برای نشر اندیشه اش،قلم را مقدس می دانست و آن را به چشم وسیله ی بی آلایشی می نگریست که آراستگی های روح را نمایش می دهد...

خدایا... خدایا... من دارم چه می نویسم!؟

من دارم در کدام زمان از کدام قدیس ها می نویسم!؟ چرا قلم را به شرح ِروایتی می برم که این روزها و این ایام یتیم و بی خواننده شده!؟

دوران، دوران ِقحط الرجال است. مردانه گی ها مُرده و مُردارهایی به حیات مسلح شده اند که حتی صلاحیت ِتف انداختن بر چهره ی کریه شان را ندارند.

خدایا، من نیز جهانی هستم که در گوشه ای نشسته  و دنیای معصومانه ی محدودی دارم. آن اوائل البته فضای خلقتم گسترده بود، اما بعدها با ظهور پتیاره ها، به پاره گلیمی که درویشان بر آن بخسبند قناعت کردم و دنیا را به دنیامدارها بخشیدم و...

خدایا من دارم چه می نویسم!؟ من دارم در دنیایی که ره به بیراهه می برد و می رود از چه می نویسم!؟ مگر من تا کجا توان دارم که در این زمهریر زمستانی از بهار دفاع کنم. آنهم وقتی که زمستان تا مرز باریکی تا تابستان خزیده و پاییز را حتی بلعیده و در انتظار قتل عام بهار است.

*

یادداشت خانم علیدوستی در وبلاگ شخصی شان را همین چند ساعت پیش خواندم. یعنی پنج شنبه 22 مرداد ماه. از دوشنبه ی پر حادثه در سفر بودم. یعنی وقتی که قطار از تهران به مقصد مشهد رفت و رفتم که علاوه بر زیارت، برای عزیزانم که ترانه علیدوستی جزو قبیله ی آن است، دعای آرامش بخوانم، نمی دانستم که ساعتی بعد از آغاز آن سفر، طوفانی خواهد وزید، و حتی پیش از قلاب ِدستان من به ضریح، اضطرار و اضطراب مستولی خواهد شد و دعایم هر چه کارساز هم شاید باشد، ساعتی دیرتر به آسمان رسیده و... کاش سفر نمی رفتم. کاش تهران می ماندم و برگشت اینقدر برایم زهر نمی شد که ساعتی پس از رسیدنم به تهران ریخته شود توی دامن ام و انگار شوکرانم شود و از خدا بخواهم که آن را سم مهلکی کند و به تمام کسانی بخوراند که از انسانیت دورند. به تمام کسانی که روز به روز دارند از مرتبه ی انسانیت و وجدان دور می شوند. روزی توی کلاس تاریخ اسلام در دانشگاه که استاد داشت درباره ی مهاجرین و انصار در دوران صدر اسلام سخن می گفت، دستم را بردم بالا و گفتم: این روزها تعداد کسانی که از خدا مهاجرت می کنند و دور می شوند، بسیار بسیار بیشتر از انصار و یاری دهندگان اوست.

*

یادداشت خانم علیدوستی در وبلاگ شخصی شان را با بغض خواندم. لحظاتی قبلش نیز در یک سایت سینمایی بودم و داشتم قسمت نظراتش را می خواندم و بر آن همه بلاهتی که بر فضای آنجا چیره است لعنت می فرستادم.

یادداشت خانم علیدوستی در وبلاگ شخصی شان را که به نام اعتراف نوشته است را با بغض خواندم. اگر بر کلماتم مسلط نیستم و شاید تا پایان نوشتار هم نباشم، به خاطر حجم اندوهی ست که بعد ازظهر پنج شنبه ام را احاطه کرد. همچون مسافری که به خانه اش برگردد و ببیند که طوفان لامصب، گوشه ی قشنگی از آن را آزار رسانده و هول شود.

داشتم با بغض یادداشت اش، نوشته ی خواهرم را می خواندم و از غصه ای که بر دلش از هجوم مخاطبان نامربوطش افتاده، داغ می شدم که خط ویرانگرش محکم خورد توی نی نی چشمان ِدلم و بغض ترکید؛ مثل خودش:« تازگی ها روزی نیست که به تایید نظرات پشت میزم بنشینم و با اشک از روی صندلی ام بلند نشوم».

*

لعنت به سینما که بی رحم است. نفرین به شهرت که دست و پاگیر است. اگر موهبتی هم دارد( که دارد)، آنقدر نیست که نامحبتی هایش را جبران کند. اصلاً لعنت به من ِ وبلاگنویس که در مورد او خبر می نویسم و شاید غریبه های گرگ صفتی بیایند و ... به خاطر همین هم هست که اینقدر محتاطم؛ و همچنین به خاطر فضایی که این وبلاگ و استحکامش ایجاد کرده، نمی توانم دهان به نفرین باز کنم و توی مخاطبی که شاید یکی از آن مزاحمان وبلاگش باشی را سنگسار کنم و فحش ات بدهم و چنان نفرین ات کنم که دودمانت به باد رود. دودمان ات به باد رود که نمی توانی و نمی خواهی و نمی پذیری که یکی از آخرین بازمانده های نسل پاک و شریف سینمای ایران، زندگی ِعمومی راحتی داشته باشد و در حوزه ی اینترنت، مثل همه ی ما... صبر کن ببینم!

*

ما !؟ مگر من و تو از یک قماشیم!؟ مگر لشگر شریفی که به فرماندهی ترانه علیدوستی ها در این سمت ِروشن و معصوم و معنادار زندگی و هستی و کائنات و حقیرترینش که سینما باشد نشسته است، با تویی که دقیقا در مرکز تاریکی و گناهکاری و پوچی نشسته ای متقارن و شبیه به هم است!؟ مگر تو آدم هستی که به زبان فریشته گی که آموزه ی گرانبهایی از هاله ی عصمتی ست که پیرامون ترانه ی عزیز ما تنیده شده، با تو مکالمه کنم!؟

پس زبان به فضیحت باز می کنم و از فضیلتی که مرسوم مان است دور می شوم:

مزاحم!

نمی دانم قرآن و شریعتی ها و محض ِ معصوم ِ قلم را می شناسی یا نه!؟ نمی دانم که می دانی این قلمی که با آن حروف ات را می نویسی (و یا کیبوردی که با آن تایپ می کنی) را درک کرده ای یا نه!؟ عده ای مثل مولانا و حافظ و دیگر بزرگان آن را با پاکی به دست گرفته و نوشته اند و برخی هم مثل مارکی دوسادها و... راهش را به سمتی برده اند که حالا شده تراوشات و ترشحات ِ شلوار ِ ذهن ِ تو. باز هم می گویم که ماکیاولی ها و مارکی دوسادها( نمی دانم که چرا در عالم او را به عنوان نویسنده ی کثیف نویس می شناسند!؟) به خیلی ها شرافت دارند. چون آنها خودشان را منتشر می کردند. یکی می گفت برای کسب هدف، می توان استفاده از هر وسیله ای را توجیه کرد، یکی هم جهان بینی اش به قول شریعتی شکمی بود و... اما بهرحال با خودشان کار داشتند. می نوشتند که بر مخاطبی تاثیر بگذارند. یا اگر نقدی به نویسنده ای داشتند، گفتمان شان مشخص بود.

 مزاحم! که به قول حافظ شیرازی منت ما را بر گرده داری و عِرض و آبروی خودت را می بری؛ تو کجای این تقسیم بندی قرار داری؟ تو اگر نویسنده ای، شناسنامه ات کجاست!؟ از کدام ردپا، وجود منحوس ات را پیدا کنیم!؟ نه وبلاگی داری و نه ایمیلی!؟ که مطمئنم که اگر وبلاگی هم باشد، آنقدر سخیف است که آن ته مانده ی خجالت و یا سیاستت نمی گذارد که معرفی اش کنی!؟ تو« چند مرده حلاجی» که با هزار برابر بیش از تعداد آن به جنگ ات بیاییم و بگوییم که این رسمش نیست!؟

هدف تو چیست که برای کسب آن از هر وسیله ای استفاده می کنی؟ می پرسی کدام وسیله!؟ همین بی شرفی!همین که بر می داری و قلمی که به آن قسم خورده شده را به راه  منجلاب می بری!؟ تو کدام ناشریفی هستی که در ذات ِ پاک ِ قلم دست می بری و هندسه ی مقدسش را وارونه می کنی!؟

اگر رفته ای الفبا آموخته ای که بتوانی فحش بدهی، حرفی با تو نیست؛ چون که ذات ِ بدآیند تو به هیچ لطایف الحیلی نیکو نگردد، چرا که سرشت و بنیاد ابلیسانه ای دارد. ذات ِ شرْبنیاد ِ تو، توانست دریچه های انتشار معصومیت عده ای شریف را ببندد. عده ای که همچون حلقه های نور، برای کلام و کلمه حرمت قائل بودند. اما تو... حرمت شکستی و صاحب سفره را رنجاندی.

امروز، آسمان ِکلمات،عزادار بود! چرا که در بزم ما، گاهی سیاهپوشی از راه می رسید و سورمان را ناسور می کرد؛ و حالا نیز سپیدپوشی با داریه و دنبک دارد، آنسوی عزای ما می رقصد و می خندد.

می گویند روزی ابلیس هم مثل امروز ِتو خندید. همانروز که انسان سکه را ضرب کرد و پول را اختراع کرد. آنروز ابلیس گفت: خداوندا، حالا بشر به دست خود وسیله ای را ساخت که راه سرنگونی اش از چیزهای خوبی که تو وعده اش را داده بودی مهیا شود. گفت انسان در آستانه ی سرنگونی ست.

من نمی گویم پول بد است؛ اما از خدا و آسمان و قلم شرمسارم که در جیب های تو زنگ ِ صدای انحراف ِپول است و در آسمان ات نوای کریه خنده های ابلیس. بخند! بخند که ما مثل سپاه احد از دریچه ای که باز مانده بود، ضربه ی شکست خوردیم، اما بدر پیروزی ِ ما نزدیک است. نگاه کن! ماه در بدر و مهتاب است و ابلیس دیر یا زود در چاه ویل تاریخ.

یادت باید باشد که در قصه های مادربزرگی که متاسفم تو را زائید، همیشه پیروزی با شاه پریان بود و روسیاهی به ذغال می ماند؛حتی اگر زمستان کشدار باشد.

بمیری تو که حرمت قلم را دانسته، لکه دار کردی و نویسنده ای را گریاندی.

*

خانم علیدوستی عزیز

خواهر خوب و شریف مان

از این حرکت خصمانه ای که به تصرف وبلاگ شخصی شما آمد بسیار ناراحت شدیم. ضربه ای که وارد کرد، آنقدر سهمگین بود که می دانم همان صدها نفر سالم و خیر اندیشی که گفتی به وبلاگتان معصومانه سر می زنند را نگران و دلواپس کرد. اما امیدی هست به نام صبوری و مدیریت شما. می دانیم که همچون امپراطوری که زخم کوچکی خورده، فردای خدا قامت خواهی کشید و برای مداوای آن اقدام خواهی کرد.

ما برای محض ِ نویسندگی تو احترام قائلیم و می ستایمش. قلم،فضیلتی ست که طهارت آن را خداوند به هیچ کرکسی نمی دهد. خوشحالیم که پرستو وار، خط ِ زندگی ای که داری را با چشمان ِباز راهپیمایی می کنی. بی گمان در امتداد راهپیمایی ِ این پرستو،بهار دلکشی پر از فهم و درک و آگاهی ست. هم از جانب تو و هم از جانب مخالفانی که هستند. آنها را منطق و شرافت و معصومیت مجاب خواهد کرد.

این روایت را حتماً شنیده ای و حسن ختام است: می گویند قطار را وقتی که حرکت می کند، کودکان به آن سنگ پرتاب می کنند. خواهرم! قطار ِهستی ِتو، شیء راکدی نیست. در حرکت هستی و این برای کسانی که در جهالت شان ثابت قدم هستند، امرخارق العاده ای ست. آنها  بی گمان برای جبران ِعفونت و کسالت ِ تاریخی ِ خود، در مقابل ِ چشمه های جوشان سنگ اندازی می کنند. اما هیچگاه در هیچ کجای تاریخ نخوانده ایم که حقیقتی برای همیشه مستور بماند. همیشه قطارها( حتی با شیشه های شکسته ای که دوایش فقط قسمت ِتعمیرات ِ ایستگاه بعدی ست) به راه خود رفته اند و به مقصد رسانده اند. یادت باشد و یادمان می ماند که در مسیر رود، جلبک ها و خاشاک ها رفتنی هستند،این فقط تخته سنگ ها هستند که در کف ِ مسیر می مانند و با هر خروش ِ رود صیقل می خورند و جلا می یابند. ما مخاطبان ِ صادق ِ وبلاگ ِ دستنوشته های تو، حکم ِهمان تخته سنگ های کف ِ رود را داریم. شاید برای مدتی خاشاک بپوشاندمان،اما حضورمان باعث ِ قدمت ِ تاریخی توست؛ و وقتی سطح و حاشیه ی رود از غیبت ِ زودرس ِ آنها شفاف بشود، ما از بطن و متن فریاد می زنیم که عرصه را خالی نکردی و در جریان و استمرار بودی.

تو... تو در نزد ِ ما به همه ی صفت های خوب شهره ای واین آرامش بخش و افتخارآمیزاست.

* یادداشت خانم ترانه علیدوستی در وبلاگ دستنوشته هایش را از اینجا می خوانیم.

فلسفه ی انتظار؛ در حین ِحرکت و خودآگاهی

می دانم که می آیی

آغوشم را به همین خاطر

رو به سوی تمام جاده های جهان

گشوده ام

شعر از: دبیر وبلاگ

با عرض معذرت از تاخیری که به وجود آمد؛ دراین شماره اخبار جدید به صورت کلی نداریم.

-         « درباره الی» خيلی طولانی، بهتر از يک « درباره الی» با پايان تلخ است. لینک

-         توقع مخاطب از «اصغر فرهادي» بالا رفته است/ نقد شفاهی/  لینک

-         رسول صدر عاملی و دیدگاه در مورد جشنواره فیلم کودک. لینک

-         طلسم اكران « شب» و «هرشب تنهايي» صدرعاملي شكسته مي‌شود؟!. لینک

-         انتشار فيلم‌نامه‌ي «درخت گلابي» مهرجويي با ديدگاه‌هاي گلي ترقي . لینک

-         توليد آلبوم جديد محسن چاووشي فعلا متوقف شده است . لینک

* بازمانده از جلسه ی نمایش درباره الی توسط سایت سینمای ما:

-         گزارش کامل گفتگوی کاربران سایت سینمای ما با سازندگان «درباره الی...». لینک

-         گزارش تصویری مراسم. لینک

««««ــــــــــــــــــــــــــــ

وقایعْ نگاری احوالات ِ یک نویسنده با دو مصیبت

  مصیبت اول :

تمام آن ادعایی که در انتهای یادداشت یادبود توقیف فیلم سنتوری مبنی بر ویژه شدن این یادداشت داده بودم، به مدد جریاناتی که خب از آنها جدا نیستم و بر روحیات ام اثرگذار هستند، نقش بر آب شد و نگذاشتند( نه اینکه نخواهم و نتوانم، که می دانید توانایی ام را) بنویسم و گزارش مفصل بدهم. مطالب مختلفی بود. از کوچکترین شان که ورود به سومین سالگرد نگاشتن این وبلاگ باشد، تا یادمان خسرو شکیبایی و تعریف جریان ملاقاتی که با پوریا شکیبایی داشتم و وصیتی که انگار برای همه ی ما سایه ساران غم پدرش داشت.

بعد مطلبی در مورد سالگرد تولد خانم پگاه آهنگرانی؛ که از بابت فیلم اولی که با رسول صدرعاملی همکاری داشت و گانه ی اول از تریلوژی او بود و بنابراین جزو همسایگان این وبلاگ است آماده داشتم. چیزی در حد مصاحبه که آنقدر خانم هست که حمایت کند. همان دوم مردادی که گفتم و نشد. چون او را پس فردای تولدش ( 4 مرداد) بازداشت کردند!. آنهم به جرم جریانات اخیر و مربوط به حمایت های انتخاباتی. یعنی همان اتفاقی که برای خانم مهتاب نصیرپور افتاده است.( بازیگر فیلم من ترانه پانزده سال دارم و تئاترهای فنز و مانیفست چو- این اسامی و آثار گمان کنم کمی نام شان آشنا باشد-)

حالا این را داشته باشید که این دو نفر از نزدیکان حیطه ی تعریف شده ی این وبلاگ خبری هستند و افراد دیگری هم هستند که دچار این جریان شده اند و از همان 22 خرداد تا ثانیه ای پیش درگیر و دار هستند و هزینه می دهند.

بنابراین به من حق بدهید که خارج از تمام موضع گیری های سیاسی، از سر دغدغه های فرهنگی ای که دارم، این روزها تاب و توان این را نداشته باشم که( خنده دار است ) وبلاگی سینمایی با موضوع ترانه علیدوستی بنویسم.

*

  مصیبت دوم :

بله خنده دار است. بازی دلقک ها همیشه خنده دار است. هاینریش بل کتابی دارد با نام عقاید یک دلقک. دلقکی که همه آن را بوزینه می دانند.( بوزینه در تعریف فلسفی و جامعه شناختی به کسی اطلاق می شود که بی پشتوانه، مقلد باشد و همچنین هرهری مسلک) بوزینه تفکر ندارد ولی وقتی دلقکی را که در تعریف عمومی به اشتباه به بوزینه گی نسبت می دهند، و وقتی که شکاف این نسبت ِ مزخرف و معکوس را بشکند و با افکارش و به قول آن کتاب ِبل با عقایدش متجلی شود، تعریف ها جا به جا می شود.

مطمئن هستم که قصه ی پر غصه ی آن دلقک ها و تلخک ها و بازیگرهای تئاترهای روحوضی و کمدی را شنیده اید که حتی لحظاتی پس از شنیدن خبر مرگ عزیزشان، صحنه را ترک نکرده اند و مـِن باب ِ خنده ی دیگران، به صحنه رفته اند و خاکش را حالا به جای خوردن، بر سر کرده اند. در دلْ غریبانه گریسته اند و در لبْ جان به آن رسانده اند، و به جای اشک ِخصوصی، برای عموم ِبی خبر خندیده اند.

و اطمینان دارم که قصه ی پرقساوت من را نمی دانید. می دانید چرا!؟ چون برایتان تعریف شان نکرده ام و نخواهم کرد.

من دلقکی هستم که تلخ می اندیشم و از ابتدای خلقتم هم هیچگاه بوزینه نبوده و سر در آخور هیچ جریانی فرو نبرده ام. کبک نیستم که سرم را در سیاهی برف فرو ببرم و سپیدی آسمان را نبینم. با سیاست کاری ندارم. با سیاستی که به فرهنگ سرک نکشد و خرابش نکند کاری ندارم.

این روزها آسیب دیده ایم. مثل سیل زدگانی که بعد از آنکه آب بردتشان، برگشته اند به حوالی خانه و از اینور و آنور کوچه و خیابان ِاطراف، وسایل شان را جمع می کنند که شاید زندگی و ساختمان جدیدی.

زندگی و ساختمان ِ جدید این وبلاگ، احتیاج به یک نوزایی دارد. کودک آینده ی این وبلاگ را حامله ام. نمی دانم می زایمش، یا در رحم سقط اش می کنم!؟ اما به هر حال در آستانه ی ورود به سومین سالگرد ِ نگاشتن این وبلاگ دردی دارم. دردی که یک سرش، وابستگی های شخصیتی به فوران ِمقبولیت ِعمومی در نزد خوانندگانش است و آن سر دیگرش دردی جانکاه به نام عدم ِمشروعیت که کلافه کننده ست و باید دچار گسستگی های نافی شود. اما... اما تخم ِ بایدهای بسیاری هستند که نباید زائیده می شوند.

من به هر حال سردبیری هستم که در هر حالی و حالتی باید روزنامه ام را صبح ِ اول ِوقت، در معرض دیدگان ِمخاطبان ام بگذارم. کیوسک نباید خالی بماند.

به مناسبت همین سطور بالا، بر من ببخشید که گزارش های خبری وبلاگ را بدون شرح و اضافات ِ دبیر، و تنها با یک لینک رفع و رجوع می کنم.

می دانم که باید برای پایان مدت زمان اکران فیلم« درباره الی...» تحلیل می کردم و می نوشتم و تیتر درشت می زدم. می دانم که باید بیش از پیش اصغر فرهادی را ازبابت این شاهکار سینمایی اش( که البته حرف ها دارم در موردش که فیلم محبوبم نیست!) تجلیل می کردم. ولی ببخشید که حوصله نداشتم و ندارم. چون شرح مصیبت اول می گفت که نباید بنویسی و شرح مصیبت دوم گفت که تو در هر حالی باید وظیفه ی اطلاع رسانی ات را انجام دهی. از بابت همین انجامش می دهم، اما نه تمام.

ـــــــــــــــــــــــــــــــ»»»»

اکران « درباره الی...» تمام شد

و حافظه ی سینمای ایران یادش می ماند

16 خرداد تا 7 مرداد 1388

* گزارش نشست های نقد و بررسی درباره الی

-         24 تیرماه در فرهنگسرای هنر توسط موسسه آفتاب/ایسنا و ایلنا و گزارش تصویری

-         28 تیرماه در فرهنگسرای هنر توسط باشگاه فیلم تهران/ فارس

فرهادي: «شهر زيبا» و «چهارشنبه سوري» مرا به مسير پيش‌رو آگاه كردند

-         31 تیرماه؛ نقد و بررسی فیلم چهارشنبه سوری / فارس و ایسنا و ایلنا

* نقد و نظر:

-         امیر قادری/ تراژدی سپیده . مندرج در ماهنامه ی فیلم . لینک

* گزارش اکران و پایان آن / به تاریخ های درون لینک ها دقت کنید :

-         الی میلیاردی شد/  فروش کل یک میلیارد و چهارصد میلیون تومان. لینک

از خبرگزاری فارس/ غلط های نگارشی مربوط به آن خبرگزاری دولتی ست!

فيلم سينمايي «درباره الي...» به‌كارگرداني اصغر فرهادي كه از تاريخ ١٦ خرداد ماه روانه اكران عمومي سينما شد در آخرين هفته قانوني نمايش شد در تهران و شهرستان‌ها توانست از مرز يك ميليارد و سيصد پنجاه ميليون تومان عبور كند. اين در حالي است كه هفته گذشته، جمع فروش تهران و شهرستان‌هاي اين فيلم به يك ميليارد تومان رسيده بود.

علی سرتیپی گفت: فيلم سينمايي «درباره الي...» در ٢٠ شهرستان و مجموعا در ٥٩ سالن سينما در سطح كشور اكران شده است كه تاكنون در تهران بالغ بر يك ميليارد تومان و در شهرستانها بالغ بر ٣٥٠ ميليون تومان فروش داشته است كه با توجه به اتفاقاتي كه در زمان اكران اين فيلم به وجود آمد پس از اثبات وضعيت نمايش توانسته است فروش بسيار خوبي داشته باشد و همين موضوع نشانگر ظرفيت‌هاي بسيار بالاي اين فيلم است.

-         سید محمودرضوی و گلایه هایش از پایان اکران درباره الی. مهر و ایسنا

-         امیررضا خادم: به «درباره الی...» فرصت بیش‌تری بدهید. لینک

-         ادامه ی اکران درباره الی در سینماهای آزاد. لینک

-         * امری که محقق نشد. مهلت اکران الی تمدید نشد. لینک

* روایت حضور درباره الی :

-         امروز جمعه 9 مرداد

درباره الی و اصغر فرهادی به برنامه کات رادیو می روند. لینک

 * روايت خاطرات پوپک ِ«خسرو شكيبايي» در برنامه راديويي «كات». لینک

-         جمعه ی گذشته 2 مرداد 88/ درباره الی در جشنواره ملبورن. ایسنا و مهر

* متفرقه :

-         تفرجی که عزا می شود / 70 درصد مغروقین دریای خزر غیربومی هستند. لینک

-         به فیلم ایرانی درباره الی در سایت جهانی imdb امتیاز بدهید. لینک اصلی و راهنما

   اخبار درباره ی تردید و زندگی با چشمان بسته

-         فیلم سینمایی تردید،عید فطر(29 شهریور) اکران عمومی می شود. لینک

-         آرش معیریان،آنونس فیلم تردید را می سازد. لینک

-         تدوین زندگی با چشمان بسته به پایان رسید. لینک

گردآوری و ویژه/ وبلاگ خبری از بانی فیلم:

 تدوین فیلم زندگی با چشمان بسته که از اواخر فیلمبرداری توسط هائده صفی یاری آغاز شده بود،هم اینک تمام شده است. به زودی صداگذار فیلم انتخاب خواهدشد و هم اکنون در مرحله ی رایزنی است. صدرعاملی می گوید که پس از پایان مرحله ی صداگذاری فیلم،فیلم بار دیگر نیز تدوین خواهد شد.

گروه فیلم زندگی با چشمان بسته همچنان منتظر هستندکه با مهیا شدن شرائط و آرام شدن وضع کشور وسامان گرفتن امور فرهنگی،تک سکانس باقی مانده از فیلم را در جنوب کشور فیلمبرداری کنند. صدر عاملی برای گرفتن این سکانس احتیاج به ساحلی دارد که چشم انداز یک پاسگاه مرزی است. به احتمال فراوان این سکانس در یکی از جزایر جنوبی ایران( خرمشهر و آبادان- بخشی از پنجاه کیلو آلبالو هم در این شهر تصویربرداری خواهد شد) و فقط با حضور حامد بهداد جلوی دوربین خواهد رفت. حامد بهداد هم اینک تا نیمه ی مرداد درگیر تئاتر سگ سکوت که پس از اتمام کار او در این تئاتر و یا مرخصی میان مدتی که احتمالا از 9 تا 16 مرداد برایش پیش خواهد آمد به همراه گروه برای فیلمبرداری عازم جنوب کشور خواهند شد.

این روزها که چرخه سینمای ایران به کندی می چرخد و برخی حتی از تحریم جشنواره ی فیلم فجر سخن می گویند!!، به احتمال زیاد فیلم زندگی با چشمان بسته که مقدمات ساخت و فیلمبرداری اش  به قبل از خرداد بر می گردد، شانس حضوردر جشنواره راخواهد داشت.

«««««ـــــــــــــــــــــــــــــــ

  درباره ی خسرو شکیبایی: :

-         جمعه 9 مرداد:

روايت خاطرات پوپک ِ«خسرو شكيبايي» در برنامه راديويي «كات». لینک

-         هامون تکرار ناشدنی سینمای ایران. لینک

-         مراسم رونمايي فیلم زم هریر و با عكس يادگاري خسرو شكيبايي. خبر و تصویر

-         تمديد مهلت ارسال آثار به نمايشگاه پوستر پناهي و شكيبايي . لینک 

ــــــــــــــــــــــــ»»»»

گزارش سایت سینمای ما از نمایش درباره الی با حضور کارگردان

-         قسمت اول/ اصغر فرهادی: کاربران سایت «سینمای ما» در این سال‌ها رک و بی‌رو دربایستی درباره فیلم‌ها حرف‌شان را زده‌اند.

-         قسمت دوم/ واکنش کاربران سایت سینمای ما به جلسه ی نمایش فیلم

-         قسمت سوم/ مشاهدات یکی از کاربران سایت سینمای ما از جلسه

-         قسمت چهارم/ سپیده قطعا از امیر جدا می‌شود و بی‌گناهی الی را به علیرضا می‌گوید.

-         قسمت پنجم/ بخش از حرف های کاربران در جلسه ی نمایش فیلم

-         قسمت ششم/ گزارش تصویری از جلسه ی نمایش«درباره الی...»

 * و چند خبر تا روز 12مرداد 88 :

- فیلم میلیاردی، نها 450 هزار تماشاگر دارد. لینک

- اکران درباره الی تا عید فطر در سینماهای آزاد ادامه دارد. لینک

- محمد رحمانیان سرگرم بازنویسی« روز حسین» است. لینک

* یادداشت های وعده داده شده تا پایان هفته اضافه می شوند.

هر روز به این وبلاگ سر بزنید .

به مناسبت دومین سالگرد توقیف فیلم سنتوری

سوم مرداد ماه سال 1386

 * وبلاگ خبری ترانه علیدوستی تا اواسط هفته ی جاری با اخبار و مطالبی به روز خواهد شد. اگر ابر و باد و مه و خورشید و فلک موافق باشند،جالب خواهیم شد . یک دوم مرداد ی هم داریم که اگر جور شود!؟ . / این را از عصبیت جاری بشنوید .

همراه باشید

 * راستی هیچ می دانید خسرو شکیبایی،

ترانه ی ِسنگ ِصبور محسن چاووشی را بسیار دوست می داشت و قطره اشکی!؟

یادداشت سالگرد خسرو شکیبایی تکمیل شد. با صوت ِدکلمه ای از دبیر وبلاگ.