به علت آغاز فصل امتحانات پایان ترم دانشگاهی ام

وبلاگ خبری ترانه علیدوستی

تا نیمه ی تیرماه به صورت محدود فعالیت خواهد داشت

منتظر باشید،برمی گردم.

 * اخبار مهم مربوط به خانم علیدوستی و فعالیت هایشان به صورت لینک در انتهای این سطور به تناوب افزوده خواهد شد.

* نکته در مورد یادداشت پیشین: قالب وبلاگ برای همدردی با سانحه دیدگان آشوب های هفته ی آخر خردادماه 88 به رنگ سیاه درآمده بود و اختتامیه یادداشت های انتخاباتی درج شد.

این عکس برای کسانی که آن یادداشت را و رنگ و صورت وبلاگ خبری را ندیده بودند:

با عرض پوزش؛ وبلاگ خبری ترانه علیدوستی، تا انتهای هفته

اسپیکرتان را روشن کنید و گوش دهید. از فیلم اعتراض مسعود کیمیایی/ دانلود

با انتشار یادداشتی در ادامه ی مطلب

پرونده ی انتخابات ریاست جمهوری خرداد 88 در این وبلاگ بسته شد

در این روزهای التهاب کشور از بابت نتیجه ی انتخابات و مجادله ی موافقین و مخالفین، از راهپیمایی های دو طرفه دلنگرانیم. به خیلی مسائل معترضیم. اگر آرا صحیح خوانده نشده باشد،معترضیم. به آشوب ها و آتش سوزی ها معترضیم. از جریان های مخرب امنیت ملی متنفریم. از افتادن اسلحه به دست کسانی که صلاحیت استفاده اش را ندارند متنفریم.

من نمی توانم بنویسم. منی که عرق ملی دارم و خمینی و خامنه ای و خاتمی را با هم می خواهم،نمی توانم بنویسم. و من نمی دانم که احمدی نژاد چه دارد که مملکت برای نگه داشتنش باید اینقدر هزینه پرداخت کند!؟

*

این روزها عکس ها و فیلم ها و خون ها را می بینیم. از تقابل بخش عظیمی از ملت با حاکمیت نگرانیم.

همه بغض داریم. من بغض دارم که نمی توانم بنویسم وقتی سرباز نیروی انتظامی را در مقابل فردی از جامعه می بینم که به خاطر ابراز اندیشه اش باید با شلیک گازی اشک بریزد و برای جمهوریت گریه کند.

امیدوارم کشور به آرامش برسد. امیدوارم اوضاع به سامان برسد. به قول فیلمی« این کشور کی باید روی آرامش رو ببینه!؟»

و خوشحالیم از جمعه ی این هفته که نماز آن به امامت آیت الله خامنه ای رهبر انقلاب اسلامی اقامه خواهد شد. بی گمان آرامش به خیابان ها باز خواهد گشت؛ و البته امیدواریم قلع و قمع نشود و فریاد به حق مخالفین و صاحبان رأی( نه آنهایی که اغتشاش کرده اند و از دسته ی انحراف ِندای سالم ِ ملت هستند) به نتیجه ی مطلوب برسد و اعتماد و امنیت و سلامت برگردد.

در ادامه ی مطلب متنی نوشته ام،پراکنده و منظم. بخوانیدش.

*

برای خواندن یادداشت های پیشین از قسمت آرشیو روی خرداد 88 کلیک کنید.

توضیح مدیریت فنی وبلاگ خبری : به علت تعویض رنگ پس زمینه ی وبلاگ،با عرض معذرت چند روزه،یادداشت های پیشین به سهولت قابل خواندن نیستند!. موس را روی فونت های یادداشت های پیشین بکشید تا دیده شوند.

 * خانم ترانه علیدوستی در تنظیم ِظاهر و محتوای این وبلاگ هیچ نقشی ندارند. تمام خاطره ها و مخاطره های این وبلاگ در اعلام نظر در حوزه های مختلف، مختص ِنگارنده ی آن است.

*

** پی نوشت: جمعه 29 خرداد 1388 ساعت 16:50 دقیقه

سلام و درود خداوند نثار حضرت آیت الله خامنه ای

رهبری معظم انقلاب اسلامی ایران

اگر مقتدای سیاسی ما،منش و شخصیت سید محمد خاتمی باشد، مقتدای انسانی و ناموسی و میهنی ما رهبری معظم انقلاب اسلامی ست. همانطور که قابل پیش بینی بود،ایشان در نماز جمعه ی امروز تهران سخنان مهم و فصل الخطابی را بیان کردند.

زیاد نمی خواهم بنویسم و به کوتاه اکتفا می کنم:

این وبلاگ در جریان انتخابات مدافع میر حسین موسوی بود.

این وبلاگ از سوم تیر ماه 84 تا خرداد و مرداد سال 1392 از محمود احمدی نژاد و روش فکری و فرهنگی او مخالف است و موافق نیست. البته از فردای دولت دهم! باخبر نیستیم. مخالفت ما با او کاملاً مدنی و بر اساس آگاهی از فعالیت های پیشینش( به خصوص در زمینه ی فرهنگ) است. اگر پسین او اصلاح شود،تجدید نظر می کنیم.

این وبلاگ علاقمند به سید محمد خاتمی ست؛به خاطر دینی که به گردن نسل ما برای سوق دادن مان به سمت فعالیت های فرهنگی و سیاسی و فکری داشت.

اما این وبلاگ خارج از همه ی این ها،علاقمند و گوش سپرده ی مقام معظم رهبری ست. خداوند سایه ی استوار او را از سر این دیار کم نکند. سر سفره ی ناهار بودیم و برنامه را مستقیم از شبکه ی اول دنبال می کردم. انتهایش دعا کردم که خداوند ده سال از عمر من کم کند و به عمر ایشان بیفزاید. نام این اعلام نظر عمومی و ارادت ویژه ی من به آن جناب را هر چه می خواهید بگذارید. نمی دانم هم جهت هستید یا نه!،نمی دانم انتقادهایتان و موافقت هایتان چند درصدی ست. اما هر چه باشد،همه مطمئن هستیم که رهبری آگاه و دلسوز و مقتدری داریم.

و البته مانند ایشان داغدار آشوب ها و کتک ها و کشته های آشوب های چندروزه ی تهران و برخی شهرها هستیم و منتظریم که نماینده های معترض،حقوق خود را از طریق مراجع قانونی تا حصول نتیجه به جد دنبال کنند. همانطور که معظم له فرمودند.

به احترام ایشان دیگر سکوت ( نه از نوع سبز آن) می کنیم و به مانند گذشته و همیشه در جهت ایرانی آباد،اسلامی،آزادمنش و شعورمند حرکت می کنیم.

به علت مشکلات اینترنت در روزهای اخیر،این یادداشت با تعویق منتشر شد

به مناسبت روز مادر و بزرگداشت مقام زن

این فرشته ای که در قامت انسان متبلور شده است

از یادداشت ِسال ِقبل ِاین وبلاگ می خوانیم.

برای خواندن متن کامل یادداشت و مطالب دیگر! کلیک کنید.

ترانه علیدوستی؛

دخترترین« مادر» سینمای ایران

پرسونای بازیگری ترانه علیدوستی در سینمای ایران،با خانواده رقم خورده و عجین است. اگر الفبای حضور او را همانند تکه های یک پازل در هم بریزیم،از اجتماع و همنشینی صحیح آنها،نامی نمایش داده خواهد شد که با ذات ِمهربان او هماهنگ است. او می گوید... / بشنوید /... و مدت هاست که رویای مادر شدن می بیند.

اگر رسالت و تلاش انبیاء ی ِالهی برای اهلی سازی انسان بود؛ ترانه علیدوستی، امّی ِمکتب ندیده ای ست که بنیان و سرشت ِِمتأهلی دارد.

آرامش،اصول،نجابت ذاتی،هوشمندی،غرور،تعادل،انضباط،پرهیزگاری و سکونت بر سمت ِ روشن و معصوم و معنادار زندگی( که سینما تنها بخش حقیری از ذات ِبزرگوار حیات است) نشان از آن دارد که ترانه علیدوستی در راستای جریان ِزندگی، گام به درستی بر می دارد؛ و با شناختی که از راهپیمایی او داریم،می توان امیدوار بود که این شتر صالحه بر کنار خوش نشیمن ترین درب ِهستی، زانوی سکونت بر زمین بگذارد.

رویا و تمرین مادر شدن در نزد دختربچه ها، اگر از ابتدای راه رفتن،با در آغوش گرفتن عروسک آغاز می شود،ترانه علیدوستی رویای موروثی دختران را در هفده سالگی با فریادزدن پانزده سالگی اش روی پرده ی خیال انگیز سینما به واقعیت عینی رسانده، و تمرین مادر شدن را نیز به درستی و سلامت مشق نوشته است.

پربیراه نیست که اگر اندکی پا را از ساحت شریفانه ای که برای این وبلاگ چیده و مرزبندی کرده ام،عدول ِمعقولی کنم و با معصومیت تمام و سرشار از حس ِمقدس ِبرادرانه ای که نسبت به ایشان دارم،دعا کنم و خداوند را به تمنا ببرم که بهترین همسفر و امن ترین خانه و نیک ترین کودکان در جاده ی زندگی در انتظار رسیدن ِ او باشند.

و نمی توان... و نمی توان سر به ارادت خمیده نکرد و در مقابل حمید علیدوستی و مادر بسیار محترمه ی ترانه علیدوستی زانوی ادب به زمین نزد که با منش ِصحیح و تربیت ِ انسانی و فرهنگی شان،یکی از شریف ترین و عزیزترین چهره های فرهنگی این دیار در حیطه ی سینما و دیگر عرصه هایی که هنوز به فروغ کامل نرسیده،به سمت آسمان این سرزمین کوچانده اند.

اگر پدر با آن تعریفی که در مشرق زمین از آن داریم،قالب و پیکربندی وی را به درستی تنیده است، مادر،این معلم ِهمواره ، تمام معناهای شریف ِ ذات ِزندگی را در قالب ِ او تزریق کرده است و وی در جواب اینکه چگونه است که پخته تر از سنش به نظر می رسد،نحوه ی رفتار خانواده و بیشتر مادرش را مؤثر می داند:« مادرم هیچ وقت به من به چشم یک بچه نگاه نکرد و هیچ وقت هم نخواست که مثل او فکر کنم. شاید بیشتر به من یاد داد که چطور برای خودم فکر کنم. رفتار او ادامه ی همان اعتمادی است که همیشه به من دارد ».

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ»»»

به علت کمی انحراف از گزارش نویسی سینمایی،از خوانندگان ِهمیشگی این وبلاگ معذرت می خواهم. به زودی به روال برمی گردیم.

اما ترانه علیدوستی، هیچگاه حضوری اینچنین در عرصه ی سیاسی به نمایندگی از جامعه سینمایی نداشته است. در کلوب های سیاسی جوانان ِهوادار اصلاح طلبی شاید شرکت کند،اما برای خودش یقین ایجاد کرده که بی جهت و از سر ِفقط اعلام حضور پای هیچ بیانیه ای را امضا نکند. او اهل ِشفافیت ِعلنی سیاسی نیست. محجوب به محافظه کاری ست. دیکتاتور نیست، ولی دموکراسی را که غالباً معشوق سیاسی ِبسیاری ست،به چشم پدیده ی ناشناخته و مبهمی می بیند.

 ترانه علیدوستی نه روشنفکر است و نه عوام. هم تحصیلات دانشگاهی ندارد و ذهنش آکادمیک نیست و هم می نویسد و درست می نویسد و اهل خوانش ادبیات و موسیقی و سینماست. در طرازگیری از ذات او به نقطه ی تعادلی می رسی که خودش است. این «خودش» نقطه ی جغرافیایی ای ست که او خود را گمان کنم تا ابد ملزم به سکونت در آن بداند. از خودش در نمی آید. همیشه خودش است و این خودش،هزینه ی بالایی دارد که می پردازد هم. او امکان دارد که به خاطر پیگیری اخبار ریاست جمهوری آمریکا تا آخرین لحظه، نتیجه ی انتخابات آن دیار را پیگیری کند و با رضایت از انتخاب اوباما،این مرد ِخوب!(که می توان آن را به عنوان پیشداورانه ترین و عجولانه ترین واکنش ِ او نام برد) بیدار بماند و یا همچون کولی های جدول نشین،نیمهْ شب های روشن ِاین همیشهْ روزهای تهران به قصد چسباندن ِ پوستر کاندیدای مطلوبش و انجام فعالیت مدنی از خانه بزند بیرون، و نه از شاهراه های دوردست،که از همین سنگ فرش های نزدیک، به عبادت ِ سیاسی بپردازد.

اما اینها همه فعالیت های پرده پوشانه ی فعالیت های غیرسینمایی اوست؛که اگر صحیفه اش نبود،عموم از آن مطلع نمی شدند و نقل اش فقط در میان آشناهایش می چرخید. چرا که او تا به قول سیاسیون آب به لانه ی مورچگان ریخته نشود، سر از لانه ی امن بیرون نمی آورد. بیرون هم که بیاید،به وقتش و سربزنگاه می آید و عجیب هم خوش سلیقه است. یا از هاشمی رفسنجانی حمایت می کند و یا از میرحسین موسوی.

*

خرداد ِ داغ ِ سال 84 بود. ایام ریاست ِخاتمی بر جمهور ِایران و سیادت ِاو بر جریان ِ رسمی و قانونی اصلاح طلبی در آخرین روزهای حیاتش بود. بدرقه ی دانشجویان هوادار ِ دیروز او در آذر ِمنجمد سال 83،چنان هتاکانه بود که خاتمی با خاطره و انگاره ی خاتمیت ِ عصر و جریانش به خانه بازگشت. در راه نیز دکترای افتخاری دانشگاه تهران را به حسب ِ تمام خوشنامی هایش به او اهدا کردند. شیرینی ای که مواجهه ی آنروز ِموافقان ِدیروز، شکرخند آن را زهرآگین و تلخ کرده بود.

 سید محمد خاتمی را در آذر 83 دانشجویانی از خانه اش( دانشگاه) بیرون انداختند،که در اولین آذر ِزعامت ِعبوس ِمحمود احمدی نژاد(آذر 84) تمنای لبخند مهربان خاتمی را داشتند، و او در همان روز تلخ،در جواب ِشعار«بازم حرف!»، روشن بینانه و دوراندیشانه به لبخندی گفته بود:« بعد از من کسانی خواهند آمد که عمل خواهند کرد و شما نتیجه ی عمل شان را خواهید دید» .

خرداد ِداغ ِسال 84 بود. پس از هشت سال با خاتمی،وعده گاه وداع با منش او  بود و هراس از مدیریت جدید و پرسشی به امتداد 100 سال تمنای آزادی،که آیا راه او ادامه خواهد یافت یا نه !؟

قصد تکرار روایت تاریخ را ندارم که همه از نتیجه ِآن انتخابات آگاهند. انتخاباتی که بیش از نیمی از جامعه ورزشکاران و هنرمندان و نویسندگان به استقبال ِطرف ِمخالف ِ قضیه رفتند. انتخاباتی که به دور دوم کشیده شد و آنجا مصافی از دو دیدگاه کاملاً متضاد تشکیل شد.

هاشمی رفسنجانی و محمود احمدی نژاد به رقابت نشستند و قضیه برخلاف ِ خواست ِ فرهنگی ملت چرخید.

اینجاست که مصداقی می شود برای آنکه بدانیم جامعه ی روشنفکری که ترانه علیدوستی کوچکترین شان است، چرا علیرغم شعارهایشان، با درد و اندوه، جامعه را( جامعه ای که دارای خصلت ِبراندازانه ی تفکر است) هنوز دارای ویژگی های برازندگی برای تملک دموکراسی نمی دانند. دموکراسی( حکومت مردم) که در مقابل تئوکراسی( حکومت خدا) قرار دارد و معنایش کنیم،می فهمیم که چرا طبفات فرادست جامعه،هراس عظیمی برای سپردن لگام تصمیم گیری به توده را دارند. آیا این صلاح است که مصلحت کشور را رأی های برابر! با میزان ِآگاهی های نابرابر تصمیم بگیرند و همه نیز اظهار آگاهی ِبی خلل و جامع کنند!؟ شاید مناقشه برانگیزترین ضرب المثل فارسی آن باشد که می گوید:«همه چیز را همگان دانند». نتیجه ی انتخابات تیر 84 نشان داد که همگان،گاه همه گی را با خود به ته چاه می برند.

*

خرداد ِ داغ ِ سال 84 بود. از میان هفت کاندیدای ریاست جمهوری در دور اول، چهره ترین( هاشمی رفسنجانی) و غیرقابل پیش بینی ترین( محمود احمدی نژاد) آنها به مرحله ی دوم رفتند. اگر در دور اول نیازهای حداکثری جامعه روشنفکری و هنری ایران با امثال دکتر معین و علی لاریجانی و خود هاشمی رفسنجانی تامین می شد، حالا با مشاهده ی لشگرکشی جدید،همه بالاتفاق به نیازهای حداقلی شان با چنگ و دندان برای از دست ندادن و تامین شان قناعت کردند و پشت آیت ا... هاشمی رفسنجانی صف کشیدند.

جریان افراطی اصلاح طلبی پشت دکتر مصطفی معین صف آرایی کردند و اصلاح طلب های سنتی! به استقبال هاشمی رفسنجانی و کروبی رفتند.

( یک نکته ی جالب در پرانتز بگویم. در فیلم تبلیغاتی ای که ستاد دکتر معین تدارک دیده بود،دختری جزو پرسش کنندگان از مصطفی معین بود که از لحاظ چهره و خطوط آن،شباهت زیادی به ترانه علیدوستی داشت. راحت می شد که به جای او اشتباهش گرفت. در فیلم نشست صمیمانه ی هاشمی رفسنجانی با جوانان که کار تدارکش را رسول صدرعاملی به عهده داشت،نیز دختر روشمند و شریفی حضور داشت که نماینده ای از بدنه ی جوانان کشور در آن طیف وسیع مهمانان هاشمی رفسنجانی بود) .

هنرمندان بسیاری در حمایت از هاشمی رفسنجانی در دور دوم انتخابات وارد قضیه شدند. حتی آنهایی که در دور اول سکوت اختیار کرده بودند،با این هجوم ِآب به لانه ی مورچگان، وارد عرصه شده و برای حفظ خانه،انگشت اشارت به سوی هاشمی رفسنجانی گرفتند تا مردم به او رأی دهند.

خسرو شکیبایی و ترانه علیدوستی از امضاء کنندگان ِ بیانیه ی حمایت از هاشمی رفسنجانی در دور دوم نهمین انتخابات ریاست جمهوری ایران بودند. اگر خسرو شکیبایی به همراه جمع بسیاری از هنرمندان سینمای ایران برای دیدار با هاشمی رفسنجانی به کاخ مرمر ِساختمان ریاست جمهوری در تقاطع خیابان ولیعصر- امام خمینی رفتند و به یادگار عکس گرفتند و حرف زدند،ترانه علیدوستی به خاطر درگیری های تمرین تئاتر فنز از دیدار پرهیز و به امضایی قناعت کرد.

غروب ِروز چهارشنبه یکم تیرماه 1384 شمسی بود که روزنامه ی صبح تهران،شرق فاخر و مرحوم،در فوق العاده ی انتخاباتی خود اسامی کامل هنرمندان ِحامی هاشمی رفسنجانی را منتشر کرد و نام ترانه علیدوستی در اولین حضوررسمی سیاسی اش به هواداری از کاندیدایی( حداقلی یا حداکثری) به ثبت رسید.

ترانه علیدوستی در خرداد 76 حق رأی نداشت. سیزده سال و خرده ایش بود و شاید نحوست این سن را آن روز فریاد زد که چرا انگشت ِسبابه ی دست ِراست ِمن نباید مَمْهوربه مُهرِ مِهرِ خاتمی شود. اما خرداد 80 که تجربه ی فیلم به نمایش درنیامده ی«من ترانه پانزده سال دارم»را داشت، با علاقه ی بسیار پای صندوق رأیی رفت و نوشت خاتمی.

خاتمی ای که در سوم تیر 84 به همسانی و هماهنگی با بیانیه ی هنرمندان و جامعه فرهنگی کشور در حوزه ی انتخابی حاضر شد و بدون محجوبیت ِمشخص، نشانه وار بر روی برگ اخذ رای نوشت:هاشمی. او آن روزها با نگاه به رای هنرمندان و خودش که زمینه ی تنفس را مهیا کرده بود،برای استمرار این هوای تازه آرزو کرد که « امیدوارم مردم رئیس جمهوری در شأن ملت ایران انتخاب کنند ». آرزویی که انگار محقق نشده و حالا به فریاد صداقت گرایی در 22 خرداد 88 ختم شده است.

*

حالا در خرداد 88 هستیم. در یکی از کوچه های جغرافیای پهناور تاریخ ِ باشکوه ایران. در بزنگاه یکی از مهمترین انتخابات خود. در آستانه ی استمرار مدیریت کنونی و یا تحول بنیادین و بازگشت به گذشته ای که از آینده مان انگار روشن تر است.

در خرداد 88 هستیم. اما دیگر نه ایران، آن ایران است و نه ترانه علیدوستی،آن ترانه علیدوستی ست و نه من،آن مهدی هستم. اکثر ساختارهای رسمی حکومت دستخوش تغییرات منفی شده و اخلاق ِسیاسی از بین رفته؛ ترانه علیدوستی آنقدر مشهور شده که... نیازی به امضای بیانیه نمی نبیند و خود تریبونی مجزا دارد. یکبار در وبلاگ شخصی اش نوشت:« نظر شخصی من درباره ی مسائل بحرانی روز، در این مکان مطلقاً بی اهمیت است»،اما وقتی که بهار توبه شکن با خرداد ِ پرحادثه از راه برسد،حتی اگر یک ریشه ات به شیراز و حافظ ِاین بیت هم نرسد، باز نمی توانی روزه ی « پرهیز از اعلام نظر در مورد مسائل بحرانی روز» را نشکنی و دیوانه گی مثبت نکنی.

مقتدای سیاسی ِبخش عظیمی از جوانان امروز ایران زمین،اگر سید محمد خاتمی باشد، ترانه علیدوستی و پگاه آهنگرانی به تأسی و اقتدا به او و خاطره ی خوشش،فتوای او را بر گردن می گیرند و البته با کمی تحقیق ِ شخصی که یقیناً محض خالی نبودن عریضه است، به انتخاب خاتمی فرمان می برند و رأی نویس موسوی می شوند.

... و باران کوثری یک شیطان ِاصیل است!. یک قسم خورده و چریک سیاسی که همچون اسب ِعصاری در مسیر مشخص خود گام بر می دارد. او که دلداده ی منش سید محمد خاتمی است، همچون داستان آفرینش آدم(ع)، وقتی که خاتمی فرمان ارادت به میرحسین موسوی را به هوادارانش صادر نمود، همچون شیطان از فرمان خداوندِ سیاسی اش سرپیچی کرد و گفت: من به جای تو به پای این... سجده کنم!؟. من فقط تو را می پرستم و آیینه دار هیچ کس جز خود خود خدا نخواهم بود.

اگر تصویر باران کوثری را که کافرانه تصویر شیخ مهدی کروبی را در دستش نگه داشته و تبلیغ اش می کند را ببینید با من همرأی می شوید که در چهره ی او هیچ نشانی از نشاط سیاسی نیست.

او حق دارد! چرا که سید محمد خاتمی به حق و ناحق دل ِ دوستدارانش را با انصرافش شکست و فقط به فکر برطرف کردن نیازهای حداقلی جامعه ی ایرانی بود. با این همه پشت میرحسین صف تشکیل داده و در انتظار پیروزی اش هستیم.

*

و نمک نشناسانه است اگر نگویم از اینکه ترانه علیدوستی در اجتماع سیاسی هنرمندان( مثل آنچه که در سالروز دوم خرداد امسال اتفاق افتاد) حضور نداشت و ندارد،چقدر خوشحالم. محافظه کاری بد نیست،چرا که او بلیطی دارد که نباید به راحتی و اسراف و بی وجه خرج اش کند.

***

نکته مهم و ضروری: حق انتشار مختص این وبلاگ و نگارنده اش است.

***

اینها قطره ای از طوفان ِ دریای ملت اند،اما:

- متن حمایت از میرحسین موسوی در وبلاگ شخصی ترانه علیدوستی.*

- حمایت جناب حمید علیدوستی و جامعه ورزش کشور از میرحسین. *

- متن حمایت از صداقت و راستی و نجابت توسط مصطفی مستور.*

* راستی شما  فکر می کنید اگر شناسنامه ی خسرو شکیبایی را از او نگرفته بودند، امروز که می رفت پای صندوق رأی،با آن روح سبزش به چه کسی رأی می داد!؟

 * پی نوشت: شنبه 23 خرداد 1388

دلم گرفته است

            دلم گرفته است

به ایوان می روم

          و  

              دستم را بر پوست کشیده ی شب می کشم

آنونس فیلم را از سینمای ما ببینید و دانلود کنید ...

نمایش عمومی فیلم از صبح شنبه ی 16 خرداد 88 شروع شد.

بالاخره پس هزار اما و اگر زمان اکران فیلم «درباره الی...» فرا رسید. برای تماشای عمومی فیلم راه طولانی ای آمده ایم. راهی که از کشاکش ِ بی امان ِحاشیه و سیاست و قرائت ِ مختلف ِفرهنگی گذشت. انگار جاده ی جدال برانگیزی که درست است سرانجام به سلامت و افتخار منتهی شد،اما پیمودنش، توان گرفت و پیگیری حاشیه اش، رمق مان را برید.

نمی دانم در این روز مبارک که سررسید ِ افتخاری دیگر در کارنامه ی هنری ِ ترانه علیدوستی و دیگر همراهانش در فیلم است،حق داریم که گلایه کنیم یا نه!؟ گلایه ها البته اصلاً به شکل مویه های پیرامون فیلم سنتوری نیست. سنتوری، سابقه ی بی بدیلی در خیزش عمومی برای استیفای حق اکرانش بود که حالا در این روزهای پرهیجان،امیدواریم درب ِاین دیار بر پاشنه ی مهرورزی ِبدلی، دیگربار نچرخد و دولت ِ فرهنگی ِموعد ِ میرحسین موسوی فرا برسد و معبر ِمسدود ِسنتوری نیز گشوده شود.

البته گشایش ِقفل و درب داریم تا گشایش ِ قفل و درب! . یکی برحسب ِفرصت طلبی و فرصت سازی و قهرمان سازی ِجعلی، بر تنگنای ِسوراخ ِدعای ِقفلی که خویش محکم بسته،کلید ِگشایش می اندازد،تا بدین وسیله دیو ِنهفته در آن را به طلب ِ استدعای عافیتی که به عاقبت به خیری اش منجر شود،رها کند.

یکی هم بر حسب دردمندی ِ فرهنگی و جلوگیری از ادامه ی فرصت سوزی، وارد معرکه می شود و همچون سیاووش از آتش می گذرد و همه مان را می نشاند آن سوی سلامت. این یکی حتی اگر نتواند نیز، به شوق امیدی که داده، لبیکش می گوییم؛ آن یکی را به عصبانیت ِمهری که نورزیده، حتی اگر کاری هم انجام دهد نادیده می گیریم و می گوییم عافیت طلبی کرده. روزگار غریبی ست نازنین.

*

پرت شدم و برگردیم به ابتدای خط .

فیلم درباره ی الی از امروز نمایش عمومی اش را آغاز می کند. برای دیدن عمومی آن راه طولانی ای طی شده. از تولید ِ آن که البته بی جنجال و در سکوت گذشت، بعد جریان گلشیفته فراهانی(میمچه ی شریف سینمای ایران) که فیلم را به جنجال کشاند.

جریان درباره الی و حواشی اش را همه می دانیم. از همان ابتدا تا انتهایش که همین کلمه باشد را در این وبلاگ قدم به قدم پیش آمده و خوانده ایم. از روزی که ترانه علیدوستی تهران را ترک کرد و رفت شمال ایران برای فیلمبرداری و با نوای تازه ی « توی شهری که تو نیستی» ِ آنروزهای محسن چاووشی، دلتنگی اش را نمادین داشتیم و نمی دانستیم غرق می شود/ اینجا بخوانید و بشنوید/ بعد تا شب ِسخت ِتیتر اول ِصفحه ی فرهنگی روزنامه ی اعتماد که از راه ِچاپخانه با یک تماس تلفنی دردمندانه برگشت و جنجال خوابید تا روز اعلان ِعمومی حضور گلشیفته ی فراهانی در فیلمی هالیوودی.

 نمی دانم چرا!؟ اما این وبلاگ،آن افتخار عظیم را دارد که در بحبوحه ی آن جنجال،عکسی از ظاهر جدید ِ«سپیده»ی فیلم ِ«الی» منتشر نکرد. تصویری از او را پیچاندم در لفافه ای از تکه های پازل و رنگ سبز طهارت را بر آن تاباندم که قاطی جریان های مخرب نباشم.

 شرافتْ به تارمویی بند نیست که محتسبان ِفرهنگی،با استناد به آن،حکم به طرد ِانسانی بدهند و ظالمانه بگویند زیر پایمان له اش می کنیم.

فرش ِقرمز ِهالیوود،شاید خط ِقرمز ِسینمای ایران باشد( که هست)،اما معبر ِعبور از اعتبار انسانی نیست؛که پا گذاشتن ِآن فرد بر آن،دلیلی باشد برای منکوب کردنش توسط ِ افرادی که از لیوان نیمه ی خالی اش را فقط می بینند و از رنگ ها سیاه و سفیدش را.

و همین مرزبندی قبیله ای، وهمین نگاه تفکیکی ِعشیره ای که سفر از دیواره های دژ را برابر با دژخیمی علیه ِ رژیم  ِخودی می داند و می پندارد،« سپیده»ی در آستانه ی طلوعی تاریخی( پس از میم مثل مادر) را به غروب ِ مهاجرت کشاند و حالا او... و حالا نمی دانیم او کجاست.

نمی دانیم ستاره ی بی بدیل و جوان سینمای ایران، این روزها کجاست و چه آینده ای دارد!؟ خبرهای نزدیک که هست،اما چشم انداز وسیعی که برای او متصور بودیم را حالا مات و غمزده، حالا مبهم و دور می بینیم. البته بر اشتباه او نیز نمی شود چشم پوشید و نمی شود به سختی( از شدت احترامی که نزدمان با اتی و سپیده ها و روناک و... داشت) انتقادش نکنیم و سرش فریاد نکشیم که چرا لچک را آن برداشت.

این روزها،« درباره ی الی» به نوعی حدیث ِنفس ِسپیده ی فیلم هم هست. از کجا معلوم که نادانسته و کم دانسته در مورد او نیز قضاوت نکردند!؟ * ضمیر اول شخص جمع برای فعل ِهول برانگیز ِقضاوت نیاوردم که تاریخ شاهد باشد که ما در کشتار یک نابغه ی سینمایی دخیل نبودیم. کما اینکه خودش نیز بی تقصیر نبود.

*

پس از توقیف ِنیوه مانگ و سنتوری، پرده ی نقره ای ( بعد از سیاه مشق های! دیوار و همیشه پای یک زن در میان است) شاهد فیلم مهم دیگری از گلشیفته فراهانی ست.

 خالی ِجای ِ او را نمی دانم در این روزهای رنگ بازی، سبز بگویم یا نه !؟ پس به رغم ِمعمول ِ همیشگی و به زعم ِشگفتی های این صحیفه می گویم: جای خالی اش سفید،که خاطره ی سپیده ی فیلم،در اکران و جشن عمومی ِ الی ماندگار و صلح برانگیز بماند.

یادی از لینک های گذشته ی این وبلاگ :

* دفاع از گلشیفته فراهانی و توصیه به هواداران وبلاگی اش. 30 مرداد 87

* هیاهوی فرش قرمز و دعای آرامش. 16 مهر 87

* توضیح: لطفاً حقوق نگارنده ی یادداشت فوق را محفوظ نگاه دارید.

دستنوشته ی انتخاباتی ترانه علیدوستی در مورد 22 خرداد 88

Spotlight به فضای زنده ی سیاسی روز پیوست

ترانه علیدوستی، پس از فراغت از ترافیک ِ دو سه ماهه ی « زندگی با چشمان بسته »، وبلاگ دستنوشته های خود را( که مدتی پیش با هوشمندی یادداشت سیزدهم فروردین! آن با نام هشدار فوری را حذف کرده بود) پس از مدتها با داستانی و نوشته ای به روز کرد. وجه مهم این یادداشت وبلاگ Spotlight  در نکته ی روزآمدی آن است. ترانه علیدوستی در قالب یک روایت به شرح فعالیت های ستادهای حامیان کاندیداهای ریاست جمهوری پرداخته است. روایتی که یکی از بازیگران آن،خود اوست.

بی نهایت از این یادداشت او استقبال کردم. چند روز پیش در کلاس درسی،استادمان گفت: مرید ِمنتقد،بسیار مفیدتر و سازنده تر از مرید ِموافق است. مرید ِ موافق به همان راحتی که آمده می رود. اینگونه مرید،بیشتر انگل ِ مراد ِخویش است. از او ارتزاق می کند و طفیلی اوست. اما مرید ِمنتقد،غیر از آنکه خود نیز رشد می کند،بلکه با مراقبت و تلنگرهایی که به مراد می زند، روند تعالی او را مهیاتر می سازد.

من،مرید ِمنتقد ِترانه علیدوستی هستم!. او با انتشار یادداشت جدید وبلاگش،راه انتشار یادداشت جدید وبلاگ خبری را مسدود کرد. یادداشتی که در آن با تحلیلی به تاخیر و یا عدم موضع گیری او در خصوص انتخابات ِ ایران،انتقاد کرده بودم. / دلایلی داشتم که به زودی به همراه یادداشت ویژه ی انتخابات ریاست جمهوری منتشر خواهم کرد.

از او که هنرمند ِکنشمندی ست متشکریم. از او که دموکراسی و اصلاح طلبی را با قرائتی انسانی می خواند، و هنوزْ مادر ِایران را لایق ِ پرستاری از دموکراسی- به دلیل فقدان زیرساخت های فرهنگی آن-نمی داند، متشکریم.

از گزینه ی مورد نظر او برای ریاست ِجمهوری ِسال ِسیاسی 88 ِ ایران نیز متشکریم. نمی گویم کیست! چرا که خود او نیز به جلوت نگفته و در خلوت گفته. فضای سفید بین سطور نوشته اش می گوید که دیدگاهش متمایل و متناسب با کیست.

یادداشت فوق العاده ی او را در وبلاگ شخصی اش می خوانیم.

به مناسبت دوازدهمین سالگرد حماسه ی دوم خرداد سال 1376

... و نیاز مبرم جامعه ی هنری به تغییرات فرهنگی،با انتخابات 22 خرداد 88

سلام به سید محمد خاتمی که از میرحسین موسوی حمایت کرده است.

این سخنرانی از سید محمدخاتمی را که در جریان تبلیغات ریاست جمهوری سال 80( آغاز دومین دوره ی خویش) انجام داده را بشنوید. رنج ِ آنروزهای او...

به قول خاتمی عزیز و مظلوم،گفتمان اصلاح طلبی حتی در اصول گراترین فرد ِراستِ سنتی نیز سرایت کرده و... . این یک گام ِمهم در پروسه ی گذار و رسیدن به جامعه ی مدنی ست.

*

این وبلاگ زنده است!

خرداد،رنگ ِسیاست و دعوت به حضور حداکثری مردم در انتخابات را دارد.

از مخالفین این شیوه،معذرت می خواهم.

تا آخر هفته با خبررسانی فعالیت های هنری خانم ترانه علیدوستی به روز می شود.

ــــــــــــــــ»»»»»

آخرین اخبار:

* شنبه دوم خرداد 88 نمایش « درباره الی...» در جشنواره سیاتل و بخش« سینمای معاصر جهان»

* این گزارش از ایسنا درباره ی الی و حضورهای آتی اش و مایکل مور! را بخوانید.

گزیده:

-    «مايكل مور» سينماگر مطرح آمريكايي از فيلم «درباره‌الي» به كارگرداني اصغر فرهادي دعوت كرد تا درجشنواره‌ي «تراورس سيتي» ـ كه توسط خودش ـ راه‌اندازي شده، حضور پيدا كند.

-    «درباره الي» در روزهاي آينده به ترتيب در جشنواره‌هاي «سياتل»، «ترانسيلوانيا» روماني و «سيدني» استراليا به نمايش درمي‌آيد.

-    اين فيلم در جشنواره‌ي «سياتل» در بخش غيررقابتي «سينماي معاصر جهان» فردا شنبه 23 مي (دوم خرداد ماه) و 27 مي (ششم خرداد) به نمايش درمي‌آيد و از اواخر ماه جاري ميلادي درهشتمين دوره‌ي جشنواره فيلم «ترانسيلوانيا» به‌عنوان معتبرترين رويداد سينمايي روماني كه طي روزهاي 29 مي تا هفتم ژوئن (8 تا 17 خرداد ماه ) برگزار مي‌شود، حضور دارد. «درباره الي» در اين جشنواره در بخش "supernova"  به‌همراه 31 فيلم ديگر حضور دارد.

-    جديدترين ساخته‌ي اصغر فرهادي همزمان با جشنواره‌ي فيلم روماني نيز در بخش غيررقابتي پنجاه‌وششمين جشنواره فيلم «سيدني» استراليا، دو نوبت نمايش در تاريخ‌هاي پنجم و هفتم ژوئن (15 و 17 خرداد ماه) دارد. همچنين در ماههاي گذشته نيز در جشنواره هنگ‌كنگ و آلمان نيز به نمايش درآمد.

* محمود رضوی- تهیه کننده درباره الی-  به فارس گفت:

با پايان اكران فيلم «حريم» اقدام به اكران فيلم در گروه آفريقا مي‌كنيم.

وي افزود: فیلم سینمایی حريم تا شش هفته قرارداد ثابت دارد و تا روز شنبه به پايان مي‌‌رسد و به كف فروش نرسيده است.

رضوي گفت: فكر مي‌كنم اواسط خرداد نوبت به اكران فيلم درباره الی برسد. آنونس و تيزر فيلم آماده است و پوستر آن در سينماهاي نمايش‌دهنده نصب شده است.