اسپیکرتان را روشن کنید / موسیقی تیتراژ پایانی درباره الی پخش می شود/ دانلود/

سال ِ رسانه

حضور نوبرانه ی ترانه علیدوستی در سال و جشنواره فیلم فجر 1387

سال 87 ،سال بازگشت مجدد او به عرصه ی تئاترهم بود. اتفاقی که پیش از این در تیرماه 84 و با فنز به درستی آغاز شده بود و این بار از 26 آذر 87 و با مانیفست چو تکرار شد. تعلق خاطر او به حوزه ی تئاتر و مواجهه مستقیم با صحنه و تماشاگران( که به مرزبندی جدیدی با آنها رسیده) از دلخوشی های آخر پائیز و زمستان امسال بود. تئاتر مانیفست چو جدا از نمایاندن وجه دیگری از قابلیت های بازیگری ترانه علیدوستی در زمینه های طنز و شخصیت سازی، به گویش صحیح و تسلط او به زبان انگلیسی اشاره می کند، که ستودنی ست.

جا دارد که از محمد رحمانیان کارگردان موفق و صاحب سبک تئاتر تشکر نماییم که غیراز حمایت هایش در زمینه ی ادبیات داستانی و نمایشی از ترانه علیدوستی، زمینه ساز دو حضور موفق ایشان در عرصه تئاتر شده است. 

*

بر اساس آن ضرب المثل قدیمی که موعد شمارش جوجه ها را آخر پاییز می داند، سرشماری ما به زمستان کشیده تا بتوانیم در خلال ِآن به جلال ِ انباشته ی ترانه علیدوستی با نظر به سررسید جشنواره 27 فیلم فجر نگاه عمیقی بیندازیم.

بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر در بهمن 1387 ، برای ترانه علیدوستی دارای یک ویژگی خاص بود. او در این دوره از جشنواره فیلم فجر بر خلاف سال های 80 و 82 و 84 و 86 با دو اثر شرکت کرده بود. « درباره الی...» و « تردید» که هر یک با نامزدی های متعدد در رشته های مختلف دارای اعتبار برای او و فیلم هایش شدند. اعتباری که با کاندید شدن او به عنوان بازیگر نقش اول زن برای فیلم تردید و حضور فوق العاده ی درباره الی در جشنواره برلین و در میان جامعه ی سینمایی ایران صد چندان شد.

جشنواره 27 فیلم فجر یک ویژگی بارز دیگر نیز در کارنامه ی ترانه علیدوستی داشت. او در این دوره از جشنواره بر خلاف رویه ی همیشگی اش( غیر از نشست فیلم چهارشنبه سوری در فیلم فجر 24 که درگیر نمایش جشنواره ای تئاتر فنز بود) در هیچ یک از نشستهای مطبوعاتی فیلم شرکت نکرد!. البته نشستی هم در کار نبود. اصحاب اصلی فیلم درباره ی الی کنفرانس خبری را در جشنواره برلین که همزمان با جشنواره فیلم فجرتهران بود برگزارکردند. نشست مطبوعاتی فیلم تردید هم به بهانه ی بیماری واروژ کریم مسیحی لغو شد. ترانه علیدوستی در نشست خبری الی  نیز که با تاخیر و دراسفند ماه در فرهنگسرای رسانه برگزارشد، شرکت نکرد. او درگیر فیلم تازه اش،زندگی باچشمان بسته بود.

اما به جای تمام این نشستهای رسمی فیلم ها،ترانه علیدوستی حضور بیشتری نسبت به قبل در دیگر برنامه های نمایش فیلم ها داشت. فروردین ماه در جلسه ی نمایش و بررسی فیلم کنعان در دانشگاه شهید بهشتی و در میان دانشجویان حاضر شد و زمستان را برای نمایش همان فیلم به شهر تبریز رفت. مسافرتهایی که او همیشه دوست دارد و از آن استقبال می کند. همزمان با همان روزها بود که برای تماشای پشت صحنه ی فیلمی از بهرام رادان به شهر شیراز مسافرت کرد و در جریان تولید فیلمی از همکاران خود قرار گرفت.

اتفاق ِحضور دوگانه ی ترانه علیدوستی در بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر، می توانست در سال گذشته واقع شود: تردید، فیلم پرحاشیه ی کریم مسیحی به علت مشکلات بیماری ایشان نتوانست در دوره ی قبلی جشنواره فیلم فجر شرکت کند و  فیلمبرداری مجدد آن از تابستان 87 آغاز شد و باقی قضایا که می دانیم.

 اگر تردید در جشنواره پیشین شرکت می کرد، شاید طعم تلخ کاندید نشدن ترانه علیدوستی برای فیلم کنعان( که الحق شایسته ی انتخاب بود) کمی فروکش می کرد و با تردید جبران می شد. این گمانه زنی افراطی را به حساب این بر من ببخشید که دوره ی 26 جشنواره فیلم فجر با نادیده گرفتن ترانه علیدوستی در مینای کنعان، سلسله ی دل انگیز کاندیداتوری او برای فیلم های من ترانه پانزده سال دارم،شهر زیبا و چهارشنبه سوری را گسست.

 اتفاقی که علیرغم شوک وارده اش در لحظات آغازین خبر ( که ترانه علیدوستی به متانت تمام در یادداشت ویژه و افسانه ای اش! در شماره 385 ماهنامه فیلم به آن اشاره می کند)، حاصلی شیرین داشت:

« ذهنم ناگهان با واقعیت متفاوتی مواجه شد. سبک شده بودم. همه چیز آسان تر شده بود. به شدت احساس می کردم زنده ام و پرانرژی. در عین اینکه از حالم متعجب بودم، شادی عمیقی حس می کردم... از تصویر تک بعدی و غیر واقعی خودم نجات یافته بودم.

 من هم حالا بازیگری هستم مثل بقیه؛ بالاخره به دنیایی که هم پیروزی دارد و هم شکست، راهم دادند. دنیایی که من در آن عالی نیستم و مثل یک بازیگر واقعی نقد می شوم. یک بازیگر زنده. بعد از مدت ها در زندگی حرفه ای من اتفاقی افتاد... و حالا می فهمم چه قدر دلم این را می خواست ».

و اینگونه بود و اینگونه است که در سال 87 گوهـر وجود ترانه علیدوستی صیقـل می خورد و با استناد به طرح جلد هوشمندانه ی همشهری جوان،از قید پانزده سالگی رها و همچون یک انسان فرهنگی و هنرمند که تولید فکری و هنری دارد، خود را مورد قضاوت دیگران و در تعامل با رسانه ها و روند حرفه ای سینمای ایران قرار می دهد.  

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

  *

در تعطیلات نوروز سه یادداشت تقدیم می شود:

-         نیمه اول تعطیلات گزارش خبری و نشریات نوروزی

-         هفتم فروردین؛یادمان خسروشکیبایی و تولدش65 سالگی

-         سیزدهم فروردین و عجیب ترین یادداشت این وبلاگ!!!!

  دبیر وبلاگ خبری ترانه علیدوستی تقدیم می کند

******* بهاریه *******

سال 1387 با تمام خوشی ها و تلخی هایش درآستانه ی تمام شدن است. گزارشی که مربوط به کارنامه ی ترانه علیدوستی باشد را جداگانه نوشته ام. کارنامه ای که در سال 87 لبریز ازموفقیت و پیشرفت بوده.

بزرگترین تلخی و اندوه سال 87 درگذشت خسروشکیبایی هنرمند انسانی و والامقام این دیار بود. به او که می رسم، قلمم همیشه قفل می شود. گنگی عمیقی سر تا پایم را می گیرد و در غم موزون و محضی فرو می روم. بگذریم...بهار است و او زنده است. نگاه کنید: هفت فروردین 65 سال اش می شود و می نویسم برایش.

شبانگاه 26اسفند بود.هوای بهشت زهرا تاریک شده بود و خلوتی وهم انگیزی بود. که همراه سر مزار رفتن عزیز گرامی ای، به مزار خسروشکیبایی نیز رفتم... خوب خواندید کلماتم را!؟ نه! گمان نمی کنم. اولین دیدارم از مزار او بود. بهشت زهرا آنقدر خلوت بود که هیچ شانه ای پناه گریه ها نبود.

در سال 87 اتفاقات  بسیاری هم برای این وبلاگ افتاد. شرح جزییاتش را فرصت ندارم و می توانید از بخش آرشیو ماهانه به هر دوازده مورد آن مراجعه کنید. هم در جریان مرور اخبار قرار می گیرید و هم روحیات من. از قبل این وبلاگ دوستان و همسایگان خوبی یافته ام. همراهانی که هر یک را مثل برادر و خواهرم دوست دارم و احترام قائل ام. روزهای سختی هم گذراند این وبلاگ. گاهی طاقتم طاق می شد و دو سه باری تا آستانه ی تعطیلی اش پیش رفتم . اما یک قدم زدن و کمی گریه حال ام را خوب کرد و برگشتم.

به این وبلاگ تعلق خاطر عمیقی دارم. بیراه نیست که بگویم برایش بسیار زحمت می کشم و سعی می کنم نقطه ی تلاقی خوب و درستی برای علاقمندان فعالیت های هنری خواهر خوبم، ترانه علیدوستی باشم.

همین بس که درسال 87 بسامدترین واژه و پرشمارش ترین کلمه درفرهنگ لغت من، ترانه علیدوستی بود.

دعایم کنید که در سال 88 بتوانم همچنان در خدمتتان باشم.

  *

در تعطیلات نوروز سه یادداشت تقدیم می شود:

-         نیمه اول تعطیلات گزارش خبری و نشریات نوروزی

-         هفتم فروردین؛یادمان خسروشکیبایی و تولدش65 سالگی

-         سیزدهم فروردین و عجیب ترین یادداشت این وبلاگ!!!!

 *

به رسم نشریات نوروزی، می خواهم برای وبلاگ بهاریه بنویسم. بهاریه هایی که تمام لذت اش را منتظرم که سال نو شود و درماهنامه ی فیلم از قلم پرویزدوایی نازنین بخوانم. البته دوسالی می شود که به زیبایی گذشته نمی نویسد. اما کتاب بلوار دل های شکسته اش... چقدر دوستش دارم.

بهاریه امسال این وبلاگ نیز به مانند سال قبل طنز است. طنز هم شرائطی دارد که امیدوارم درک کنید و اگر گاهی در آن قلمم تند رفت بر من ببخشید.

امیدوارم بتوانم خنده ای بر لبان تان بیاورم.

راستی! دلم برای 87 تنگ می شود... خیلی تنگ می شود.

نوروزتان شاد

برای خواندن بهاریه به ادامه ی مطلب رجوع کنید.

*    خبر فوری

« درباره الی ...» را از اکران نوروزی محروم کردند

بخوانیم ابتدا از خبرگزاری مهر و البته تحلیل بی پایه ی فارس و محمود اربابی *

* مهدی نیوز گزارش می دهد :

دیروز 28 اسفند و آخرین روز کاری سال 1387 بود که سید محمود رضوی با عجله وارد ساختمان وزارت ارشاد می شود. ساعت حوالی غروب است و تهیه کننده ی فیلم درباره الی می خواهد وارد جلسه ای با مدیران واحد نمایش ارشاد شود تا جریان نهایی اکران فیلم را پیگیری کند.

گروه پخش فیلم ( سینما آفریقا) مشخص شده، در خبرگزاری ها و نشریات از الی به عنوان یکی از فیلم های اکران نوروزی نام برده می شود، به زعم خبرگزاری مهر در نصب پوستر، عکسهای فیلم بر شیشه ی سینما آفریقا چسبانده شده ،اما... اما هنوز الی در راهروهای وزارت ارشاد گیر افتاده است.

فیلم تمام مراحل آغازین نمایش را سپری کرده، اما نکته ی اصلی،یعنی پروانه ی نمایش صادر نشده است.

پیگیری های تهیه کننده ی فیلم در جلسه و صحبت های او با مسئولان ارشاد به نقطه ی روشنی نمی رسد.

امروز صبح پنج شنبه 29 اسفند، روز ملی شدن صنعت نفت، رسانه های رسمی تعطیل و بی خیال( باز مرحبا به خبرگزاری مهر- شاید همسایگی همان دو حرف میم و ها )هواداران صادق سینما را به دنبال کسب خبر می دواند. می ترسیم که در تعطیلی نوروزی نشریات و سایت ها،« درباره الی...» به راحتی قربانی شود و با نبودن عرصه ای برای نقد این سیاست یک بام و دو هوا، این سیاست یکی به نعل و یکی به میخ، عرصه برای ترکتازی مهیا باشد .

عیدی خوبی نبود که وزارت ارشاد به منتظران فیلم داد. اصلاً کاری ندارم که به گفته ی علی سرتیپی(مدیر فیلمیران/ پخش کننده ی درباره الی) اعلام شده «درباره الی...» در اکران دوم نوروزی، یعنی اردیبهشت( این دفعه ننوشتم اردی بهشت!؛ چون اصلاً شاعرانه نیست ) نمایش داده می شود. اما با این یکی خیلی کاردارم: « الو! سینما آفریقا» تلفن می رود روی سیستم هوشمند و اعلام برنامه ها:« با سلام/ برنامه ویژه نوروز سینما خانوادگی آفریقا/ فیلم اخراجی ها 2/ با هنرمندی امین حیایی،اکبر عبدی...» دیگر سرم سوت می کشد و گوشی را قطع می کنم.

* یادداشت مختصر و موقت خبری :

- فیلم « درباره الی...» به صف اکران نوروزی در گروه سینما آفریقا پیوست. لینک

- 29 اسفند ساعت 21 از شبکه چهار سیما پخش می شود:

برنامه ی « یک فیلم یک تجربه »

با بررسی صحنه و پشت صحنه ی فیلم سوم اصغر فرهادی

و مصاحبه ی تصویری با ترانه علیدوستی. لینک

 * دو مطلب با عناوین:

- ماهنامه ی فیلم و حضور ترانه علیدوستی

- روایت ِ مهلکه ی 12 اسفند 86

به یادداشت های پایین افزوده شده است.

 * این یادداشت مختصر فردا شب با گزارش کامل خبری مرتبط منتشر خواهد شد و در ادامه ویژه های نوروزی( چند روز آینده):

با عناوین:

-         ترانه علیدوستی؛ نتیجه ی تجلی مطلوب یک اراده ی شخصی

-         بهاریه ی دبیر وبلاگ( طنزگونه )

-         و مرور یکسال کارنامه ی ترانه علیدوستی در سینما و تئاتر و رسانه ها

 # امروز سید محمد خاتمی از حضور در انتخابات انصراف داد. کلمات بی هوده اند.

اسپیکرتان را روشن کنید / دانلود صوت ویژه /

به مناسبت سالگرد درگذشت پویان علیدوستی

و به منظور تذکر به کودکان در آستانه ی

چهارشنبه سوزی این سرزمین

لزوم یادآوری ِ خاطره های ازلی

برای دوری جستن از مخاطرات ِابدی

« تو که می خوانی ، کاری بکن »

هیچ چیز در حوزه ی روزنامه نگاری تلخ تر و سخت تر از نوشتن درباره ی اتفاقاتی که دردناک هستند، نیست. اتفاقاتی که در وقت نوشتن شان قلم خیس می شود و با خود می گویی و می پرسی چه اصراری ست به نوشتن!؟ اما همین که به مخاطب فکر می کنی، مجبور می شوی سپیده ی انسانی ات را خاموش کنی و به جایش سپر تذکره را برداری و از تاریخ بنویسی. از تاریخی که از آن خون می چکد. از تاریخ ِخون چکانی که شرمنده ای از روایت مجدد و یادآوری اش.

خانواده ی محترم علیدوستی، از شب چهارشنبه ی آخر اسفند 83 ، از سه شنبه 25 اسفند زخمی بر قامت و دل و چشم دارند. اسفندی که همیشه در آستانه ی نوروز است. اسفندی که سالگردش، تقویم ِهر سال ِپس از آن زمستان را جلز ولز می کند.

آیا اجازه داریم به یادآوری آن در حوزه ی عمومی!؟ آیا اصلاً صلاح است نوشتن!؟ نمی دانم. یک سمت نیاز مخاطب است( البته و صد البته من اصلاً ملزم به رعایت این نیاز نیستم. التزام من،حفظ ِشأن ِ والای سرکار خانم ترانه علیدوستی ست) و یک سمت خاطره ی زخمی عزیزانی که دوست ندارم مجدد بر آن خون بچکانم. و در این میانه خودم هستم. خود متعهد و نیک اندیش ام. که بی دعوت،قصد حمایت شریفانه از خواهری نازنین دارم و از آنسو نیز هیچ چیز من را نمی تواند به عدم رعایت شرائط روحی او تعارف بزند. پرهیزگاری ای که مصر به انجام آن هستم. اما...

داشتم همین الان یادداشت ویژه ی پارسال را می خواندم. امسال به هیچ عنوان قصد نداشتم اشاره ای به آن واقعه بکنم و شاید تنها به دعوت برای ذکر فاتحه ای بسنده می کردم. اما نکته ای در آن بود که باعث شد بنویسم. از این اتفاق بنویسم و همراه یادمان ِ پویان و تسلیت به علیدوستی ها، کودکان میهن ام را به تحریم ِ جنگ ِ امروزین ِ آتش دعوت و به یادآوری ِ جشن های باستانی بنشانم.

« جشن ملی تبدیل شده به جنگ خیابانی... بچه ها مواد آتش زا در اختیار دارند. موادی که به راحتی می تواند خانواده هایشان را به خاک سیاه بنشاند.

تو که می خوانی، کاری بکن.

دلم برای خانواده هایی که نمی دانند آخرین روزهای معمولی را می گذرانند،روزهایی که قدر معمولی بودنش را نمی دانند،شور میزند... هنوز نیامده... هنوز مانده چند روزی به چهارشنبه سوری، ولی من دلم شور می زند.

کاری بکن ».

تو که می خوانی؛ من که می نویسم؛ باید کاری بکنیم. مگر خود ترانه علیدوستی نگفت: « جوان های وطنم! به خاطر ما خواهرها با آتش بازی نکنین» . تیتر میانه ی دی ماه نشریه ی زندگی ایده آل اگر بر حسب روزنامه نگاری و مثلاً خوش سلیقگی بود، حالا باید لایه های معنایی آن کلام را باز کنیم و به انتشار و تکرارش بنشینیم.

در خانواده های ما مخاطبان این وبلاگ و آشنایان مان کودکانی هستند که بی گمان اینروزها در معرض آتش اند. حتی اگر بدبین باشیم خود ماها که گاه امکان دارد اسیر جو زمانه شویم و آتشکی و خنده ای زیر پای رهگذری شلیک کنیم و ... .

بیایید پرهیز کنیم. پرهیز کنیم و کودکان نزدیکمان را نیز به این پرهیز دعوت کنیم.

 * نکته ی ضروری : احتمال دارد این ذهنیت اشتباه برای عده ای پیش آمده باشد که پویان علیدوستی نوجوان کم هنجاری بود و یا به قول معروف سر به هوا و از روحیات فرهنگی خانواده اش به دور. چون حتماً با رعایت این موارد، اتفاق تلخ چهارشنبه سوری آن سال برایش پیش نمی آمد. سخت در اشتباهید. پویان علاوه بر داشتن روحیات فرهنگی، پسری نجیب و کاملاً تربیت شده ی خانواده بود.علاقه اش به رایانه و موسیقی و فضای فرهنگی خانواده، او را در جبهه ی مقابل کودکان میان تهی و شروری قرار می داد که آنشب آن مصیبت را وارد کردند. پویان،بی گناه و معصوم، اسیر معصیت و اشتباه دیگران شد.

* برای آمرزش ِ بیشتر ِ روح ِ آمرزیده ی او، فاتحه ای بخوانید.

*

سال قبل در تولد ترانه علیدوستی که بارش بی امان برف و سرما بود، از مخاطبان خواستم که به عنوان هدیه ی تولد به او، بسته ای نمک روی زمین یخ زده ی مقابل خانه شان بریزند و ته مانده ی غذا و دانه های گندم را گوشه ی حیاط خانه برای حیات گنجشکان.

 امسال می خواهم که به مناسبت چهارشنبه سوری پر خطر، تکه های شکلات و تنقلات در جیبتان داشته باشید و هر کودکی که در مسیرتان بود( به اقوام قناعت نکنید؛ همه همخویشتن ایم ) و در معرض همسایگی با آتش ِ بیگانه و غریبگی با ذات مقدس ِ جشن های ایران باستان و فرهنگ فاخر ملی بود، همسفره ی مهربانی اش کنید و آرام آرام هسته ی آتش را از دست اش بگیرید و با کلام تان سفره ی قلب وعقل اش را لبالب از خاطره های ازلی کنید. کبریت شان را خاموش و آبی از مهربانی بر آن بریزیم.

این وظیفه ی تک تک ماست که از تقدیم مجدد پویان ها به زمستان های کشنده پیشگیری کنیم.

* متن ِآهنگ زیر سروده ی ایرج جنتی عطایی و با نوای حزین داریوش اقبالی ست که با تلخیص ارائه می شود.

 می گویند گریه درد را سبک می کند. / صوت کامل /

تقدیم به تمام کسانی که عزیزی را از دست داده اند.

...

اون روزا یادم نمی ره                   دیوار ِ خونه پُر از پنجره بود

تا افق همسایه ی ما             دریا بود،ستاره بود،منظره بود

خونهْ خونه جای ِبازی                   برای آفتاب و آب بود

پُر نور واسه بیداری           پُر سایه واسه خواب بود

پدرم می گفت قدیما             کینه هامونو دور انداخته بودیم

توی برف و باد و بارون      خونه رو با قـلبامون ساخته بودیم

خونهْ عشق ِ مادرم بود         که تو باغچه ش گل ِاطلسی می کاشت

خونهْ روح ِپدرم بود            چیزی رو همپای خونه دوست نداشت

خونهْ خونه جای ِبازی                   برای آفتاب و آب بود

پُر نور واسه بیداری           پُر سایه واسه خواب بود

سیل ِغارتگر اومد     ...      

 * مطالب بعدی که در یادداشت قبل گفته شده بود ظرف روزهای آتی به روز می شود. تا آخر سال همراه باشید. علاوه برتکمیل آن یادداشت، دو به روزرسانی دیگر هم در پیش داریم.

یادداشت حاضر، از امروز تا اواسط هفته آینده به تناوب در وبلاگ درج خواهد شد. هر قسمت و یا بیشتر در یک روز. نظم مطالب امکان دارد با درج متنی جدید، عوض شود. در طول این به روزرسانی ها که تنها در قالب یک یادداشت واحد می باشد، مطالب امکان دارد با رسیدن خبرهای جدید اصلاح شود. هسته نهایی این یادداشت وقتی به ثبت می رسد که این توضیحات از ابتدای آن حذف شده و به جایش به روال قدیم،متن سرلوحه ی کلام در کنار عکسی نوشته شود. همراه باشید.

    تردید و طرح جدید برای اکران عمومی

تردید ساخته ی واروژ کریم مسیحی که بعد از قریب دو دهه به عرصه فیلمسازی برگشت،بازتاب های متعددی در جشنواره 27 فیلم فجر داشت. به تمامی نتوانست انتظار هفده ساله ی سینمای ایران را پاسخ دهد واین اصلاً به آن معنا نیست که فیلم واجد ویژگی های مثبت نبود. اوجی که جناب کریم مسیحی با فیلم پرده آخر ترسیم کرده بود،تردید نتوانست به تمامی تکرار کند. این را از لحاظ تقسیم جوایز فجر( مقایسه کنید با سیمرغ های بلورین متعدد فیلم پرده آخر) و نقدهای تمجیدی آن سال ها می گویم؛ وگرنه تردید نیز فیلم فاخر و وزینی ست در سینمای این روزهای ایران.

ترانه علیدوستی با حضور درست و استاندارد خود در این فیلم،وجه دیگری از کلاس بازیگری را به نمایش گذاشت؛ و کاندیداتوری سیمرغ بلورین بازیگری نقش اول زن، ره آورد مشاهده ی این تلاش  بود. بیان او، حرکت و در کل المان های نقش آفرینی او در تردید از ویژگی های مثبت فیلم می باشد. این را نه از حسب این وبلاگ، که از دیدگاه عمومی می گویم که هر وقت تصویر او به عنوان نخی برای تسبیح فیلم روی پرده نقره ای نبود، دل دوربین برایش تنگ می شد. وجه عقلانی مهتاب در قیاس با... نه دیگر! این ها را باید در هنگام نقد تردید نوشت.

در مطالب گذشته ی این وبلاگ( دی و بهمن 87) به تمامی می توانید در جریان اخبار فیلم و گزارش حضور آن در جشنواره فیلم فجر قرار بگیرید. البته پرونده ویژه ای برای تردید به زودی در این وبلاگ ارائه می شود. احتمالاً تا حدودی شبیه آن چیزی بشود که پیش از این قول داده بودم و سانسور شد!

اما خبرهای جدید از تردید:

پس از پایان جشنواره،خبر رسید که فیلم برای نمایش عمومی با تدوین مجدد عرضه خواهد شد. زمان طولانی فیلم یکی از نکات منفی ای بود که بارها به آن اشاره می شد. اما این زمان طولانی و تدوین مجدد به قصد کاستن زمان،امیدواریم خللی به رشته ی محکم تسبیح فیلم وارد نکند.

تدوین مجدد فیلم و انجام دیگر بخش های فنی فیلم از دهم اسفند آغاز شد. لینک

سعید سعدی تهیه کننده فیلم تردید در مصاحبه با خبرگزاری مهر به نکات ذیر اشاره می کند:

-         حدود 15 دقیقه از فیلم حذف شده و زمان آن به 120 دقیقه رسیده است.

-         به خاطر تدوین مجدد،باید تغییراتی در موسیقی فیلم توسط علی صمدپور ایجاد شود.

-    به علت عجله برای رساندن فیلم به جشنواره،صدای آن در نمایش فجر با اشکالاتی مواجه بود که هم اکنون پرویز آبنار در حال ترمیم صداگذاری فیلم است.

-    نسخه نهایی تردید در ابتدای فروردین 88 آماده نمایش می شود و سعی می شود که شرائط برای اکران دوم نوروز ( حوالی اردی بهشت و خرداد ) فراهم شود.

باز باران با ترانه

خب! طبیعی ست که این تیتر کاملاً اشتباه است. ترانه علیدوستی هیچگاه با خانم باران کوثری در فیلمی همبازی نبوده اند که بخواهیم از آن با عنوانی دوباره استفاده کنیم. اگر در یک لیست کاندید جایزه ای شدن( مثل همین دوره اخیر فیلم فجر) و یا یک صحنه ی مشترک برای حضور در مراسمی هنری( مثل جشن دوره یازده خانه سینما ) را مدنظر قرار دهیم و یا رفاقت هایشان را با همدیگر و دیگر دختران خوب سینمای ایران، می رسیم به همان ایام کودکی... به همان شعر شریف دبستانی... باز باران با ترانه.

اما انتخاب این تیتر یک حکایتی دارد. اوائل اسفند بود که داشتم خواهران غریب شکیبایی را می دیدم که صحنه ی خواندن موسیقی کودکانه رسید. ثریا به جهالت می گوید:« این آهنگ محبوب کودکی های منه»... منصور خسروی به مهربانی، اصلاحی تاریخی می کند و می گوید« این آهنگ محبوب همه ی بچه های ایرانه».

چند روز پیش در جریان جشنواره فیلم شهر، مهمان فیلم کوتاه هومن سیدی عزیز بودیم. چند روز قبل اش هم فیلم تنها دوبار زندگی می کنیم. در سالن نمایش به علاوه بسیاری، هم نگار جواهریان( رویای فیلم من ترانه پانزده سال دارم) بود و هم باران کوثری. بارانی که در ساحل اولین نمایش فیلم الی در فلسطین هم بارید و آمد.

این تیتر« باز باران با ترانه » در همان روزها متولد شد و با دیدن خواهران غریب شدتی سینمایی پیدا کرد. می دانم اشتباه و یا لااقل زود است. می توانستم یکسال نگهش دارم در گنجه ی تیترهایم و برای زمان اعلام کاندیداهای بازیگری در جشنواره 28 فیلم فجر رونمایی اش کنم. اما خوب هم می دانم که ننوشتنش در اسفند87، جفا در حق واردات آسمانی بود.

ترانه علیدوستی

 و

 باران کوثری

در فیلم در دست تولید

مانی حقیقی

همانطور که بسیار پیش از این در کامنتدانی وبلاگ خبری ترانه علیدوستی در دیالوگ با شاهین، خبر تولید فیلم جدید مانی حقیقی با موضوع طنز و با حضور ترانه علیدوستی اعلام شده بود، سایت سینمای ما به نقل از بنگاه خبر،حکایت از پیش تولید فیلم جدید مانی حقیقی داد. کارگردانی که نمایش موفق کنعان را از سرگذرانده و در موفق ترین فیلم سینمایی سال 88 هم به عنوان بازیگر، حضور فوق العاده ای از خود را به ثبت رسانده است.

اگر فیلم پنجاه کیلو آلبالو که امیدواریم زودتر به مرحله ی تولید برسد، وارد جریان جاری سینمای ایران شود،به همراه خود چند اتفاق مهم دارد. اول اگر از عدم همکاری سلسله وار اصغر فرهادی با مانی حقیقی در این پروژه( باور کنید از جناب فرهادی انتظار بازیگری برای مانی حقیقی نداریم!) بگذریم، بی شک به تیم بازیگران می رسیم. این اولین حضور خانم ترانه علیدوستی در یک فیلم طنز است که علیرغم اعلام اشتیاق شان در مصاحبه های قبلی و قدیمی،تاکنون اتفاق نیفتاده بود و باید ببینیم که در این عرصه جدید چگونه حاضر می شوند. آنهم در کنار جواد رضویان که خب ، نمادی از سینمای تجاری این روزها هستند و باید ببینیم که تاثیر همنشینانی حرفه ای که بیش از کمیت فروش به کیفیت تولید و اثر هنری می اندیشند چه خواهد شد. از حامد کمیلی هم نمی شود گذشت که بعد از تردید، دومین فیلم سینمایی اش و دومین همکاری وی با خانم ترانه علیدوستی ست.

بعد هم حضور همزمان با خانم باران کوثری که خود نمایندگی بخشی از سینمای جوانانه را به عهده دارند. امیدواریم همنشینی این دو عزیز در پنجاه کیلو آلبالو!، یادآور اولین اتفاق فرخنده از این نوع یعنی درباره الی و حضور گلشیفته فراهانی و ترانه علیدوستی باشد.

یعنی آیا وقت آن رسیده که به استاد فیلم درباره الی و این اتفاقات اخیر( باز با کمی احتیاط )  اعلام کنیم که کار تیمی در ایران اگر به درستی مدیریت شود، نتیجه ی مثبتی دارد و همیشه نباید گفت: قبیله یعنی یه نفر!؟

یک حرف شخصی بزنم که امیدوارم نام فیلم در ادامه ی تولید و... تغییر کند. یک مقدار سخت است که در ادامه ی شناسنامه ی هنری سرکار خانم ترانه علیدوستی، بعد از کلمات فاخری مثل تردید و کنعان و درباره الی، بنویسیم : پنجاه کیلو آلبالو!

ترانه علیدوستی؛ نتیجه ی تجلی ِمَطلـُوب ِیک اراده ی شخصی

ــــــــــــــــــــــــــ

تا انتهای همین هفته...

( از سه شنبه شب به تناوب)

با آخرین اخبار

گزارش ها و شرح تیتر فوق! و سبد فرهنگی و...

همراه باشید.

  * ویژه خبری

نمایش دو فیلم درباره الی و تردید

در حوزه ی هنری و جشنواره فیلم شهر

اسفند 1387

حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی به روال سال های گذشته، فیلم های منتخب جشنواره فجر از دیدگاه خود را ( یاد روزگاری که حوزه به مدیریت حجه الاسلام زم، قطب مهمی در صنعت تولید و حمایت سینمای ایران بود، بخیر!) به نمایش می گذارد.

این برنامه از روز دوشنبه 12 اسفندماه آغاز می شود. که شروع آن با فیلم درباره الی و در روز سه شنبه با فیلم تردید می باشد. فیلم ها هر روز در چهار سانس به نمایش در می آید.

لیست کامل فیلم ها از خبرگزاری مهر( وابسته به حوزه هنری ). لینک

*

جشنواره فیلم شهر و کارناولی تماشایی!

جشنواره فیلم شهر نیز در این هفته آغاز به کار خواهد کرد. محل نمایش فیلم ها در سینمای های فلسطین،آزادی ،ملت و... می باشد و آنجا نیز قراراست که فیلم درباره الی ( گویا سه نوبت) نمایش داده شود. جناب اصغر فرهادی از داوران این جشنواره بوده و...

اطلاعات تکمیلی از ایسنا

گزارش جشنواره فیلم شهر در نشست مطبوعاتی امروز. لینک

 * پیشنهاد این وبلاگ:

بهتراست که مخاطبان محترم این وبلاگ در صورت موفق نشدن به تماشای فیلم درباره الی طی جشنواره فیلم فجر، موقعیت مطلوب حوزه هنری و البته جشنواره شهر را از دست ندهند. مطمئن باشید که هیچ چیز قابل پیش بینی نیست.

اما... اما حضور در جشنواره فیلم شهر برای عموم آزاد است. ولی ورود به حوزه هنری مختصاتی دارد. برای این سری از نمایش ها دعوتنامه صادر شده و مختص فرهنگیان و خانواده خود حوزه و مسئولین و... می باشد. اصولاً ما نیز جزو این غیره( همین سه نقطه مختصر) محسوب می شویم. البته وقتی وارد سالن بشوید،می بینید که مخاطبان واقعی سینما همین سه نقطه ها هستند. آنجا بسیار دورتر از دستان خودتان، حتماً چیپس و پفک خواهید دید و صدایش...

حالا پیشنهاد( چون دوست تان دارم و خودم جزو اعضای کتابخانه آنجا هستم و حالا نه بلیط ،ولی آشنا دارم و شرایط را می دانم...):

ورود برای افراد متفرقه! در حوزه هنری بسیار مشکل است.( خانم ترانه علیدوستی در سال های 81 الی 83 برای تماشای فیلم های برتر سینمای جهان،به سالن نمایش حوزه هنری تشریف می بردند ). خلاصه پس بهتر است که برای تماشا قید محیط خانوادگی دو سانس آخر را بزنید، و حتماً دو سانس اول ( 14-16 و 16- 18) را انتخاب کنید. با مسئول در ورودی هم اگر کمی فشار از پایین بیاورید، او حتماً در بالا چانه زنی خواهد کرد  و نتیجه اش دیدار فیلم است. ایام مفرح و فرهنگی ای برایتان آرزو می کنم.

* به زودی این وبلاگ با یادداشت اصلی به روز خواهد شد.

- البته اگر سالگرد ِنفرین ِ12 اسفند بگذارد!!

         *   مرور تاریخ

به بهانه ی اصغر فرهادی و برلین و حواشی درباره ی الی

عبور استاندارد از خط های قرمز

یا: چگونه آموختم که نترسم و چماق ام را جای بهتری بکوبم!

ضمن تبریک به اصغر فرهادی و خانواده ی محترم ایشان و اصناف سینمایی کشور،به ویژه سرکار خانم ترانه ی علیدوستی، به مناسبت دریافت خرس نقره ای برلین برای کارگردانی فیلم درباره الی...

نیمه ی دهه ی هفتاد شمسی بود. عباس کیارستمی به عنوان کارگردان فیلم طعم گیلاس میهمان جشنواره ی کن بود. جشنواره ای جهانی که بعد از اسکار مهمترین فستیوال فیلم است. مکان،کشور فرانسه؛ مهد روشنفکری. هیئت داوران با مشاهده ی فیلم ها جایزه ی برتر جشنواره، نخل طلای کن را به طعم گیلاس می دهد. تا اینجا همه چیز درست و افتخار کردنی. حتی تا همان لحظه هم که عباس کیارستمی روی سن می رود تا جایزه اش را تحویل بگیرد. اما اتفاقی می افتد که گیلاس و طعم اش را انگار که توی لیوان کاکتوس( نه حتی نخل) سر کشیده باشیم. عده ای در ایران با مشاهده ی نحوه ی تحویل جایزه غضبناک می شوند: عباس کیارستمی به حضار احترامی می گذارد و پیش می رود به سمت جایزه. از قضا اهداکننده ی نخل طلای کن، یکی از بازیگران زن سینمای فرانسه است. او آداب شرقی نمی داند و به روال ِ تربیت ِغرب، دست ِ سلام پیش می برد و کارگردان شهیر و جهانی ما نیز آنجا دستی به مهر می دهد و اینجا دست هایی بر آتش کشیده می شوند و شعله ورش می کنند.

عباس کیارستمی با نخل طلای کن که کسب آن افتخاری ست برای سینمای هر کشوری، راهی سرزمین مادری می شود. زمزمه هایی در جریان است و باند فرودگاه مهرآباد انگار که در انتظار فرود ملتهب ترین مسافر آن شب خودش است.

سالن انتظار دو بخش شده است. در بخشی مدیران فارابی که هراسناک! در انتظار ورود مسافرشان هستند، و در آنسو نیز گروهی با شلوار پارچه ای مشکی که پیراهن سفیدشان را روی آن انداخته اند، منتظرند. هواپیما به فراز آسمان ایران می رسد. دسته های گل ها دارند از هراس پژمرده می شوند و دسته های بیل هم دارند محکم تر در پنجه فشرده می شوند. آن یکی به تقدیم،این یکی به ضربت. همایش ِگـُل و بیل است. بی سیم ها فعال شده و  تلفن ها اشغال است. واسطه ها خبر از ورود عنصر ضد فرهنگی! و اعلام آماده باش می دهند؛ و وساطت ها شروع می شود تا یکی از افتخارآفرینان سینمای ایران را از مهلکه جان سالم به در ببرند. یک طرف قانون است ویک طرف هم فراتر از قانون. یک سمت عرف ِ مترقی ایستاده و آن سمت شرع ِ سنتی . هر دو هم درست می گویند! اما یکی به الفبای عطوفت و دیگری به خط ِخشونت. یکی می بخشد و تساهل می کند، آن یکی می خروشد و فریاد ضدیت با تسامح سر می دهد. فرودگاه مهرآباد متشنج شده...  و عباس کیارستمی از درب پشتی! مهرآباد راهی خانه اش می شود. مسافر تنهای کن، آن شب تا صبح در هراس و سوال بود که آفتاب در شرق از کدام پنجره می تابد!؟

*

چند ساعتی به طلوع خورشید در آخرین روزهای بهمن 1387 شمسی باقی مانده که ...

شهر تهران بزرگ شده. صاحب دو فرودگاه بزرگ هستیم. یکی در غرب تهران ( به جا مانده از قدیم که حالا از حسب گسترش شهر، وامانده در میانه ی آن) و آن دیگری در بیرون از شهر. مترو، همچون سفیر تکنولوژی در حفره های زمین می تازد. نسیم گرم دموکراسی با بهار سید محمد خاتمی وزیده و حالا البته از گذر زمان و چرخش مدیران کمی سرد و یواش! شده. مطبوعات آزادی نسبی بیشتری دارند و رسانه ها بیش از پیش به سینما می پردازند.( حتی در آنسوی آب ها هم، خیابانی در فرانسه به نام عباس کیارستمی ست!) اگر آن روزهای نخل ِکن، چشم به انتشار ماهنامه ها بود و البته هفته نامه ی محتاط ِ سینما ، حالا سایت ها لحظه به لحظه هم گزارش از متن می دهند و هم روایت از حاشیه. هیچ حرکتی دور از چشم نیست،مگر اینکه حکمی قضایی دستورِ دوستانه به بستن چشم بدهد. که آنوقت هم باز رسانه های اپوزیسیون دست به کار می شوند. دنیا،دنیای رسانه هاست. تا پیامی باشد، برایش هم فرستنده هست و هم گیرنده.

چند ساعتی به طلوع خورشید در آخرین روزهای بهمن 1387 شمسی باقی مانده که ... که خانم خوش صدای متصدی اطلاعات فرودگاه امام خمینی( ره) خبر از نشستن هواپیمای آلمان به مقصد تهران می دهد.

حالا کاروانی که صد قافله دل و امید همراه آن بود، با کسب افتخاری دیگر وارد مرزهای فرهنگی ایران می شود. دسته های گل به سهولت به گردن شان می نشیند و به دست شان تقدیم می شود. عکاسان به راحتی نزدیک می شوند و تصویری از چیزی شبیه حتی مهمانی خانوادگی می گیرند.

همه چیز خوب است. اینجا ایران است و به قول شاعری: و من تو را دوست می دارم.

اما ضیافت بیل ها!... سفره شان جای دیگری مهیاست. همه چیز متمدنانه شده. حتی چماق ها را دیگر به جای تیشه، دستگاه الکترونیکی صیقل می دهد. چوب گاهی چماق می شود و گاه از خانواده ی همان،قلم ساخته می شود.

انتقام، دیگر صورت ثابتی ندارد و سیرت اش به صورهای متفاوتی درآمده. مصداقی شده برای چماق و هویج. دستی که گل می دهد، در آستینش چماق دارد؛ و آنکه چماق می کوبد، نیتش اهدای گل است.

*

سپیده ی درباره ی الی، حاشیه ی فیلم است. محل تلاقی چماق هایی برای کوبش مُهر ِتحریم. دلیل:« ناگهان پرده برانداخته ای،یعنی چه!؟/ مست از خانه برون تاخته ای،یعنی چه!؟- زلف در دست صبا،گوش به فرمان رقیب( جاسوسان سیا )/ این چنین با همه درساخته ای، یعنی چه!؟»

*

پایانبندی این نوشته ی مغشوش کمی برایم مشکل شده. تحلیل درست ام را نمی دانم که کلمات ترس خورده ام، توانستند به راحتی بیان کنند یا نه!؟ خلاصه می گویم:

عباس کیارستمی و طعم گیلاس او، و اصغرفرهادی و درباره الی هر دو صاحب افتخاری برای سینمای ایران هستند. یکی با نخل طلای کن و این یکی با خرس نقره ای برلین. و هر دو به همراه حاشیه هایی فرامتنی. حاشیه ی طعم گیلاس دست دادن کیارستمی با مجری زن مراسم بود و حاشیه ی درباره ی الی شرکت گلشیفته فراهانی ( از بازیگران فیلم) در اثری هالیوودی و حضور روی فرش قرمز با ظاهری خلاف عرف ِ رسمی. با این تفاوت که این دو جریان ِهمسان! در دو برهه زمانی متفاوت اتفاق افتاده اند. یکی در میانه ی دهه هفتاد و قبل از دوم خرداد و دیگری در عصر ِپس از گفتمان و تعارف و خجالت ِمدیران فرهنگی در کوبش ِمستقیم چماق.( که حقا اگر اتفاق و حاشیه ی الی در زمان طعم گیلاس واقع می شد، سینمایی به آتش کشیده می شد؛ و اگر طعم گیلاس امروزی بود، به اخطاری کوچک اکتفا می شد) .

نصیب طعم گیلاس از آن حضور،تحریم کیارستمی و حمله به او و اکران بسیار نامناسب و توزیع قاچاق فیلمش شد. و نصیب درباره ی الی... صبر کنید!  تاریخ به ما خواهد گفت که یک بام، چند هوا خواهد داشت!

 * حق انتشار این متن ،محفوظ  و البته مسدود است.

 * لازم به ذکراست که دبیر این وبلاگ دست ِ تک تک مسئولان فرهنگی کشور را، آنهایی را که در جهت رشد و اعتلای فرهنگ ملی و اسلامی این دیار کوشش ِ روشمندانه و روشنمدارانه انجام می دهند و از ریسمان های سیاه و سفید به گزافه نمی ترسند،به احترام می فشارد. نیت ِ نویسنده ی این متن،نقد آنهایی بود که نگاه قیم مأبانه به فرهنگ و هنر دارند و در مقابل مسیر روشن آن، سدهای تاریکی قرار می دهند.