به مناسبت و بهانه ی شب ِ یلدا

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شب ِ عاشقان ِ بیدل، چه شب ِ دراز باشد

تو بیا کز اول ِ شب، در صبح باز باشد

یلدا، آخرین نماد ِسنت ِ به سلامت جامانده ازعهد ِقدیم ِایران زمین است. یلدا، مظهر اهورامزدا و چیرگی ِسپاه سپیدی به سیاهی است. تمام پاییز اگر روز به روزش جولانگاه افزایش « شب » بود،حالا دیگر سپیدی و روز دست در دست هم به کاهش سیاهی کمر بسته اند و دارند پس اش می زنند. شب دارد کوتاه می شود و این را رهروان صبح می دانند و می فهمند . پیروزی و فتح الفتوح ِآفتاب، سحرگاه فردا اتفاق خواهد افتاد. با رؤیت ِفلق و شُـرّه ی شفق، خورشید نوید پایان ِسلطنت ِ دامنه دار و پاییزی شب را خواهد داد؛ و گویا که برف، که همعجین ِ معنای زمستان است، نشانه ای نیز می شود مرسل برای زمین. آسمان و زمین همبستر می شوند در سپیدی پنبه ریز باران و برف؛ که هر دو آیت اند. زمینْ انگشت ِ اشارت به سمت ِآسمان می گیرد و می گوید آئینه دار توام.

*

جای این متن ِفوق و کلیت این یادداشت اگر ضرورتش نبود،به یقین باید در نشر اندوه منعکس می شد. بنابراین اینجا فقط به تبریکی و تهنیتی به مناسبت بلندترین شب ِ یلدایی اکتفا می کردیم و به علیدوستی که در بخشی از زندگی هنری اش سراینده ی ترانه ی خورشید بود تبریکی می گفتیم و مخاطبان همواره عزیز را نیز همچنین.

اما نمی شود ننوشت. از شب ِعیدغدیرخم. آن سه شنبه ی روشن 26 آذر. که رو به امام همام،علی ابن ابیطالب گفتم: اگر دیرگاهی ست که شمایل ِدوستداری تو بر حمایل ِمن است، تهنیت و سوغات ِاین حـُبّ را به نشانه ای زمینی ارزانی بدار.

 ندا با برف ( که همیشه ی روزگار، سفیر ِ مهربانی برای من است) از آسمان آمد و دیدار جمعی وبلاگنویسان ِاین حوالی( که شرح اش نوشته خواهد شد) و امضای جانبخش انتهایی آن، که حیات ِمجدد ِبسم الله ی ازلی شد برای روایت و استقامت و دفاع از حریم ِعصمت ِ آن.

می گویند خداوند کوهها را در سه شنبه آفرید. از این منوال سه شنبه ها روزهای سنگینی ست. پس بی بهانه نبود که نغمه سرای زخم و اندوه؛ چاووشی عزیز در دوران ابتدایی دلدادگی اش به صنعت« واسوخت » سه شنبه ها را لعنت می فرستاد و ما نیز به دکلمه ی آن و علم به آفرینش کوهها، گاهی همکلام او بودیم.

سه شنبه یا مهربان است و یا خونریز. خنثی نیست و این چقدر دلپسند است. اینکه هم انتظار زخم داشته باشی و هم مرهم. هم صعود به بهشت و هم سقوط به جهنم. سه شنبه هر چه که باشد، برزخ نیست. مارماهی نیست که نه به این ماند و نه به آن. سه شنبه منافق نیست و نفاق را نیز خوب می شناسد.

سه شنبه، نماینده ی هفتگی برای یلدای سالیانه است. و ماه مهر نیز نماینده ی ماهیانه ی آن. که بی گمان در آنسوی و این سوی ِسه شنبه(  که خوش نشین ِمیانه ی هفته است ) چیز بکر و تازه ای برای پدیده شدن نیست؛ و در یمین و یسار ِماه مهر نیز( بر حسب ماه کلمه و مدرسه) یا ظلمانیت جهل است و یا تواضع و روشنایی و تعالی ِعلم.

یلدا،ملتقای شب است و روز. یلدا، آغاز رهایی و رستن از زمهریر ِ هیولای تاریکی، و میعاد و میثاق و پیوستن با هیوای ِ روشنایی است.

... و نیک که بنگریم سه شنبه و مهر و یلدا همگی بهانه اند. کلماتی هستند برای یادآوری. آیینه ای هستند برای تلنگر بر پیشانی. اگر همه ی روزها برای ما جلوه ای از این تعاریف و نمادها باشند، دیر نیست که خداوند بار دیگر رجز ِ تاریخی اش را غبارروبی کند و بر آفرینش انسان در مقابل فرشتگان افتخار کند و این همه مأیوسانه شاهد هبوط ِ مکرر آنها نباشد.

برای خوشحالی خداوند از همین فردا دعا کنیم.

و دعا کنیم. و دعا کنیم برای آرامش و غربت ِ علی وار ِکسانی که تمام سالشان روز و روشنایی ست، اما شبزده اند. دعا کنیم برای کسانی که باطن ِتمام روزهایشان سه شنبه است و آماده ی زخم و مرهم، اما ظاهرشان شبیه غروب های جمعه است.

نه! استدعای بالا انگار به کمال و کفایت نبود و نیست.

برای خوشحالی همزمان خداوند و انسان از همین فردا دعا کنیم.

یلدا نمادی برای آغاز سفر است

از سیاهی به روشنایی

نوای سفرمان مبارک

ثابت قدم در سفر و متحرک در مسیر باشیم

   مانیفست چو به روی صحنه می رود

سرانجام

امروز اتفاق می افتد

این یادداشت یک پیش درآمد است برای یادداشت آتی

در سحرگاه یک شنبه یا دوشنبه! / دعا کنید

به بهانه ی سالگرد تاسیس وبلاگ خبری در تیرماه 86

و هجده ماه روایت خبری

  هیاهوی ستاره ها در اینترنت

اشاره به وبلاگ خبری ترانه علیدوستی در روزنامه ی جام جم

خورشیدو از ما گرفتن

شُـکر ِشب، ستاره پیداس

از نگاه ِما جرقه

صد تا فانوس یه رویاس

من برای تو می خونم بهترین ترانه ها رو

دل ِدیوارو بلرزون، تازه کن خلوت ِما رو

ویژه نامه ی نسل سوم روزنامه ی جام جم در مردادماه و شماره ی 199 خود، با درج گزارشی به قلم احسان رحیم زاده به بررسی اجمالی و مختصری درباره ی وبلاگ های سینمایی می پردازد. موضوع پیچیده ای که بررسی فراوانی در مورد چرایی به وجود آمدن آنها و خاستگاههای اجتماعی اش می طلبد. وبلاگنویس های سینمایی( از انواع هواداری و خبری آن) پاک ترین و بی ادعاترین بخش از بدنه ی اینترنت هستند. دارای درجه ی خلوص متفاوت و متضادی هستند. یکی از حضیض می نویسد و آن دیگری از عزت. یکی در به در حاشیه است و آن دیگری فراتر از موضوعش به آن احترام می دهد. اگر این گزارش جام جم که می دانم احسان عزیز فرصت پرداخت کامل به آن را به علت برخی مشکلات نداشت و نام برخی از بزرگان در آن نیامده، اما خوشحالم که این وبلاگ و زنجیره ی پیرامونی آن و همسایگان برومندم، صاحب درست ترین نگاه و سالم ترین اندیشه هستند.

ما، پیاده سوارانی هستیم که هزار تا سردار ِ سوار بر اسب، در برابرمان قد خمیده می کنند.

ما مزدور نیستیم. نان از قـِبـَل ِ قلب مان می خوریم.

شناسنامه ی ما، سرشت پاک مان است. سرافکنده باشد آنکه به ما به چشم حقارت می نگرد.

دست ِ تک تک وبلاگ نویس های سینمایی را به مهر می فشارم.

بارها گفته ام که با گسترش این وبلاگ، دیگر متعلق به من نیست. حق تحریف و انحراف در آن را ندارم. مخاطبان و نوع هدایت آنها، تصمیم گیرنده ی من است. پس در همه چیز شریکیم. وقتی از مطالب وبلاگ در جایی بدون ذکر منبع منتشر می شود و غصه ام می گیرد؛ وقتی که از سردبیران فوق ِمحترم نشریه ای سینمایی مورد تشویق واقع می شوم و قد می کشم و با ذکر جزئیات به شرح وبلاگ می پردازد، ناخلف باید باشم که سهم خودم در اداره ی این وبلاگ را بیشتر از شمایان بدانم. تا همین حالا 742 کامنت خصوصی و تایید نشده دارد این وبلاگ. سهم حاشیه را اگر همان عدد دهگان بدانیم، صدها نقطه ی امید به کلمه و صدها حرف دلشکستگی و استدعای تلاش در مرمت، حاصل همنشینی با شماست. محصول ِصداقت ِماها با هم است. مهدی در تک تک شما رسوخ کرده و شماها نیز پایه ی بودن و تلاش برای ایجاد سلامتم هستید. یک ارتباط ِ متعالی و دو سویه.

تلاش می کنم به گونه ای باشم که نعمت ِهمسایگی با شما، برایم متلاشی نشود.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

متن کامل ستاره ها در اینترنت + تصویر صفحه

 متن مربوط به این وبلاگ :

يك هوادار واقعي بايد از تمام توانش براي اطلاع رساني درباره بازيگر مورد بحث استفاده كند. وبلاگ  ترانه عليدوستي  در اين زمينه وبلاگي مثال زدني است و اطلاعات پر و پيماني به مخاطبانش ارائه مي‌دهد. در اين وبلاگ، مي‌توانيد تعداد زيادي كليپ و فيلم درباره اين بازيگر دانلود كنيد. از صحبت‌هاي ترانه درباره مذمت قاچاق فيلم گرفته تا كليپ هم آوازي تئاتر« فنز».

مهدي درباره انگيزه‌اش از افتتاح چنين وبلاگي مي‌گويد: « ... »

شرح کامل مصاحبه ای که احسان از مهدی! گرفت:

لازم به ذکر است که این مصاحبه ی کتبی در اواخر خردادماه انجام شده است .

با تشکر از احسان دبیر وبلاگ فیلم نگار.

 * با چه انگيزه اي وبلاگ را راه اندازي كردي ؟

- اگر بخواهم دلیل شخصی و انسانی اش را بگویم، می نویسم که خانم ترانه علیدوستی را از  تصویر صفحه ی 59 شماره ی 284 ( اردی بهشت1381) ماهنامه ی سینمایی فیلم می شناسم... دلیل و انگیزه ی رسانه ای ایجاد وبلاگ هواداری از ایشان هم بر می گردد به زمانی که دیدم حتی یک فضای اینترنتی مناسب که خارج از فضای مطبوعات به درج اخبار فعالیت های ایشان بپردازد، وجودندارد. به این موارد فضای زنده ی اینترنت،مکالمه با دیگر هواداران، تشکیل فضای نقد مشفقانه بدون درگیر شدن به باندهای رسانه ای ، ارائه فیلم های حضور در جشنواره ها و مراسم ها و تصاویر منحصربفرد برای دانلود علاقمندان و ایجاد یک آرشیو برای شخص محترم مورد نظر را نیز اضافه کنید .

 * چرا ترانه و چرا بازيگر ديگري نه ؟

- همانطور که در وبلاگ نوشته ام:« آرامش، اصول، نجابت ذاتی، هوشمندی، غرور، تعادل، انضباط، پرهیزگاری و سکونت بر سمت ِ روشن و معصوم و معنادار زندگی( که سینما تنها بخش کوچکی از ذات ِبزرگوار ِحیات است) نشان از آن دارد که ترانه علیدوستی در راستای جریان ِزندگی، گام به درستی بر می دارد». دانستن این نکته و علاقمندی قدیمی ام به سینما و انسانیت و اخلاق، باعث شد که ملتقای این جریانات را در سیمای سینمایی ترانه علیدوستی ببینم و همچون برادری حرمتمند و غیرتمدار به ذکر روایت هنری اش بپردازم.

اما چرا بازیگر دیگری نه؛ به خاطر آن است که ترانه علیدوستی را هم نسل خود و با تمام دغدغه هایی که داریم می شناسم؛ او نماینده ی بخش صبوری، هوشمندی و نجابت نسل جوان ماست. و اصولاً دیوار خانه ی علاقمندان سینما، میزبان پرتره ی سینماگرانی ست که همذات پنداری بیشتری را به دعوت می کشند. اگر پیشانی وبلاگم به عکسی از ترانه علیدوستی مزین است و افتخارش را دارم؛ دیوار اتاق خانه ی من، تنها میزبان پرتره ی شاعرانه ای از استاد خسرو شکیبایی است و اگر درباره ی او وبلاگ نمی نویسم، نه به خاطر مشغله های کاری ام، بلکه از بابت آن است که خود را بسیار در آن زمینه حقیر می بینم. قله ی پرشکوه« هامون» را پاهایم نمی تواند فتح که نه،حتی به دامنه برسد.

 * اخبار و گزارش هايت،عكس هايت را چگونه كسب مي كني ؟

- بخش رسمی و علنی اخبار را طبعاً از نشریات و خبرگزاری ها کسب می کنم. اما بخش غیر رسمی اخبار یا مربوط به حافظه ی ذهنی ام می شود که از سال 81 فعالیت های ایشان را مطلع بوده و آرشیو دارم و یا مربوط به روزنه های دیگری می شود که اصولاً مثل تمام مطبوعاتی ها و اصحاب رسانه نباید قلق ها و فنّ و فوت ِکوزه گری ام را برملا کنم.

 * از سختي هايي كه در راه كسب خبر تحمل كردي بگو

- تعریف از سختی ها و مشکلات متفاوت است. معیار سنجش ِسخت بودن یک مسئله، توان معین انسان هاست. من تمام تلاش و آرزویم را دارم که در عرصه وبلاگنویسی پرتوان ظاهر شوم.

 * يك خاطره درباره وبلاگ و ارتباطت با دوستداران ترانه علیدوستی

- خوشبختانه از بهترین و شیرین ترین ارتباط های انسانی من در طول حیات ِ فرهنگی ام با همسایگان این وبلاگ سینمایی اتفاق افتاده است. مخاطبانی فهمیده، منتقد و سالم اندیش که یا خودشان هم وبلاگنویس هستند و یا اینکه از حسب علاقه هنری شان به این بخش از سینما، سراغی از صحیفه ی مربوطه می گیرند.

اما خاطره... که در همین اواخر ( پس از چندباری) اتفاق افتاد مربوط می شود به حضورم در برنامه ای در خانه سینما. با دوستانم بودم و از طرف آنها حرف از وبلاگ شد و بعد ترانه علیدوستی و ... که یکمرتبه یکی در جمع برگشت و پرسید: آقا مهدی!؟... و من هم خجالتی؛ خیس عرق شدم از محبت ایشان. و بعد دوستانم را با تشر خطاب دادم که در جمع های سینمایی لطفاً من را با نام وبلاگم صدا نزنند.

 * واكنش خود ترانه عليدوستي به وبلاگ چگونه بوده است ؟

- نمی دانم!... آیا اصولاً باید واکنشی داشته باشند!؟ من روی حساب اینکه اصلاً وبلاگ را می شناسند، تردید دارم.

 * رابطه نویسندگان وبلاگ های هواداری از بازیگران، با یکدیگر چگونه است ؟

- در حد نمونه و مثال زدنی و افتخار کردنی آن. تعاملی که این دوستان عزیز با یکدیگر دارند، شاهد ِمثالی برای حد بالای دموکراسی است. وارد مناقشات حب و بغض دار نمی شوند. حرمت دیگری و موضوع وبلاگش را محفوظ نگه می دارند. در پرهیز از حاشیه پردازی، محدوده ی مطمئنه ای دارند. گاهی حتی اخبار را به یکدیگر منتقل می کنند... و به طور کل همچون اعضای یک خانواده هستند که بدون دیدن یکدیگر ، بر پیرامون« کلمه» حلقه ی انسانی تشکیل داده اند و علاوه بر هواداری از هنرمند مورد نظرشان، هوای یکدیگر را هم دارند و دست مریزاد.

********

به مناسبت سالگرد وبلاگ لطفاً و حتماً برایم بنویسید :

-         وبلاگ خبری ترانه علیدوستی چه جایگاهی دارد!؟

-         شیوه ی اداره ی آن مورد پسند شما هست یا نه؟

-         نظرتان در مورد تصاویر،کلیپ ها و اخبار چیست؟

-         چینش وبلاگ و قالب و فونت آن مطلوب است یا نه؟

-         مهدی ِنویسنده ی آن را در این مدت چگونه شناخته اید!؟

-         نظرتان را در مورد متن مصاحبه ای که داشتم نیز بنویسید.

-         و هر آنچه که می تواند راهنمای حرکت مان باشد...

 روز دانشجو و زادیوم جنبش ِآن، مبارک/ اسپیکرتان را روشن کنید/ دانلود

تردید؛ رسمی شد

  خبر فوری :

آخرین خبر از فیلم سینمایی تردید

آماده شدن برای نمایش در جشنواره 27 فیلم فجر

سری جدید عکس ها از خبرگزاری فارس

به زودی در این وبلاگ می خوانید:

گزارش آنچه که از تردید ناگفته ماند و...

روایت ِ ماورایی! دبیر وبلاگ از پشت صحنه ی فیلم

و دفاع از واروژ کریم مسیحی در مقابل میراث فرهنگی

سلام و پوزش

این وبلاگ 7 آذر به روز نخواهد شد.

شاید پنج شنبه ی هفته ی آینده.

کمی با یأس و فقر فلسفی مواجه شدم.

* این وبلاگ با قوت پیشین به راه خود ادامه می دهد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سلام ِ آخر

اسپیکرتان را روشن کنید.

 با این نوا گریسته اند.

/ دانلود /

سه شنبه 5 آذرماه 87 /

ميدان ارگ - حياط ساختمان راديو تهران

مجلس تشيع پيكر احمد آقالو- ساعت نه صبح

گزارش آنچه كه برگزار شده را مي توانيد از خبرگزاري‌ها حتماً بخوانيد. مجلس درستي به بزرگواري خود احمد آقالو. قصد بزرگ كردن ايشان را ندارم. كه پيش از اين در اين وبلاگ از او در زمان ِ حياتش ياد كرده ام و حالا هم مي بينيم كه برخي رسانه‌ها به نيت هميشگي رداي مرده‌پرستي را باز بر دوش افكنده اند. گفتمان ِ« احمد عزيز » و « چه هنرمندي بزرگي بود...» و... اين روزها دارد در دهان‌هايي كه فقط جايگاه لغوه و قرقره ي كلمات ِ روزمره است مي‌گردد و من نمي‌خواهم وارد اين بازي شوم.

اما مي‌خواهم از كساني بنويسم كه آمدند به مجلس تشييع.

لازم و واجب به گفتن است که در حقيقت و ابتدا به محض ِ خاطر شريف ِ خود احمد آقالو به مجلس تشييع رفته بودم. صبح روشن سه شنبه. آنجا نه حركتي خلاف ِ مراسم عزاداري انجام دادم و نه دستي بر پهنه‌ي شاتر دوربين رفت. دقيقاً همان سلوكي كه در مراسم شكيبايي عزيز داشتم.( چه وجدان آسوده اي دارم از اينكه پيش از مرگ هم همراهشان بودم و مرگ آنها عامل پخته‌خواري‌ام نشده است).

اما نمي‌شود ننوشت از علي عمراني عزيز و بزرگوار كه در سوگ استاد خويش، شريفانه از همان دقايق آغاز حاضر شده بود و چقدر مي شد درس ادب و افتادگي را از او آموخت.عينك ِ تيره زده بود،اما چشمانش را دريغ نمي كرد و به استقبال بزرگان هنر مي رفت و سلامي به ارادت مي داد و درياي كرمش را از همنسلانش نيز به كوير نمي كشاند. رسالت حرفه‌اي مزخرفي كه اين وبلاگ دارد، طبيعتاً بايد مي‌خواست كه بروم نزديك و تسليتي بگويم و از تئاتر آتي و برنامه‌هاي آينده‌اش بپرسم. اما اين نرفتن، نه از خجالت و يا هراس ِنپذيرفتن صحبت توسط او بود( كه مي دانم خيلي شريف تر است)، بلكه به خاطر پرهيزگاري و متفاوت بودن ساحت‌ها بود. آنجا اريكه ي تكيه ي جملات ِ احمد آقالو بود و مي دانستم هر كلمه‌اي غير از تشكيلات ِ او ممنوع و حرام بود.( و اين دانستن، چقدر نجيبانه است).

اما نمي‌شود ننوشت از رضا كيانيان كه راحت و صميمي آمده بود و در همان ابتداي امر نزد خانواده‌ي بی پیرایه ‌ي آقالو رفت و كلام همدردي‌اش را گذاشت در آغوش برادر.

نمي شود از گلاب آدينه ننوشت كه هم تيماردار لحظه‌هاي آخر ِ حيات استاد آقالو بود و هم در وقت ِ آمدن،هروله‌كنان بود و گونه‌هايش اشك آلود. سراسيمه‌گي‌اش از سياست نبود و سيادت داشت.

نمي‌شود از ننه‌حجت ِ حميد‌هامون و مادر ِ مهشيد ِ امیرسلیمانی ننوشت كه پير و شكسته شده بودند. هم از گذر عمر و هم از پركشيدن همسفري ديگر. یکمرتبه آنجا آوار ِ ياد شكيبايي ِ هامون بود که باریدن گرفت! چه زود آن هميشه جوان ِ سينماي ايران، پير شد و رفت.

نمي‌شود از تدوين قشنگ آيتم‌هاي صوتي مراسم ننوشت كه در وقت ِنواختن ِسلام ِ آخر احسان خواجه اميري و ترکیب آن با صداي قطعه‌هايي از نمايش‌هاي مرحوم، آه از نهاد جمعيت برخاست و انگار كه طوفاني بود كه مي وزيد به آن درياچه و مواج مي شد و اشكي مي‌غلتيد.

... و قسم مي‌خورم كه اگر آن اشك نبود و آن عينك‌دودي اي كه بالا رفت و گونه را پاك كرد... اگر نبود...!؛ هميشه گفته‌ام : از آدمي كه گريه مي كند،نبايد ترسيد و ايمن است؛... نمي ترسم و مؤمن است. و چه خوب كه در همان مصاحبه‌هاي صادقانه‌ي پانزده‌سالگي‌اش مي‌گفت: كه اولين واكنش من، گريه است.

... و نمي‌شود از ترانه‌عليدوستي ننوشت. آرام آمد و گوشه‌اي ايستاد و آرام هم رفت و البته با اشكي و زخمي . انتظار آمدنش را نداشتم که به روایتی روز آخر تردید بود. اما از جانب ِ او غم ِهجرت ِِ« هم نام و هم نمک» چندان سهل نیست که بخاطرش نتوان قید کار را زد و در محفل ِ وداعش حاضر نشد. می آید می ایستد در راستای سِـن؛ دو قدم قبل از من. و بعد همچون فرشته ای سیاهپوش می ایستد بر فراز ِ مرز باریک ِ تاریکی ِ آسفالت و وداع با زندگی؛ و سبزی چمن و بدرود با مرگ.

سخنرانان دارند در تهنیت ِ انسانیت و اخلاق و آقامنشی ِ آقالوها روایت می گویند. گاهی هنرورزهایی می بینی که چنان با این کلمات ِ شفاف و مطهر، بیگانه و رمیده اند که جنّ از بسم الله. نه از مکتبی درس می گیرند و نه این روایات آیینه ی چشمشان می شود. رحلت ِ شکیبایی ها و آقالوها اگر تلنگری بر الفبای غبارگرفته ی مهربانی نباشد، مرگ بی گمان رسالت و پیامبر ِ بیهوده ای ست.

آنجاست که نوای حزین مراسم بر می خیزد و اشکش آرام می غلتد بر سفره ی گونه، و عینک ِ تیره برای لحظه ی ملاقات ِ آسمانی ِ انگشتان و نم ِ چشم، می نشیند بر بلندای پیشانی. اشک، رسول ِ سخنگوی ارواح ِ شفاف است. از اینکه می تواند گریه کند خوشحالم.

 به دعوت مجری مراسم به همراه بانوان دیگر می روند به ذکر فاتحه ای بر پیکر مرحوم ؛ و می بینم که ترانه در وقت عبور و حضور، شانه هایش شکسته. از اینکه شانه هایش به خاطر این غم ِ تازه شکسته است، متاسفم و کلماتم تسلیت گویش هستند.

* این روایت در سحرگاه دوشنبه 11 آذر به این یادداشت افزوده شد.