قدر و قدرت ِ« شب های قدر» ماه رمضان را بدانیم.

 تا همسایگی با خداوند راهی نمانده؛ آغوشت را باز کن...

خداوند حالا در مجاورت توست.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

به علت حجم سنگین مطالب،ویژه نامه ی حضوردر جشن خانه سینما در دو شماره تقدیم می شود.

  دوازدهمین جشن خانه سینما / شهریور 87

خب! شما مثلاً این دل را در نظر بگیرید!؛ جایش اینجاست،توی قفسه ی سینه. بعد یهو می افتد کنار پاشنه و قوزک پا!... کِـی!؟... وقتی که در جشن دوازدهم خانه ی سینما نشسته ای و  از قبل می دانی که ترانه علیدوستی امشب در جشن حاضر نمی شود؛ یعنی یکی از این پرنده های پوستر جشن دوازدهم غایب است؛ و حتی از بالای برج میلاد می بینی که چراغ اتاقش روشن است و دارد از طریق سایت سینمای ما اخبار لحظه به لحظه ی جشن را دنبال می کند... ولی یهو توی صفحه ی تله ویزیون بزرگی که دارد مراسم جشن را نشان می دهد،می بینی که درست در ردیف ِپشتی ابراهیم حاتمی کیا نشسته است.

دوربین که یک لحظه چرخید روی حضار،ما هم هول شدیم و گفتیم که جواب مخاطبان وبلاگ را چه بدهیم که در مقدمه ویژه نامه ی حضور به آنها با مستندات کافی گفتیم:« درست است كه ترانه عليدوستي در اين دوره نه نامزد كسب جايزه شده و نه حتي احتمالاً عضو اهداكنندگان جايزه باشد و نه حتي جزو حضار؛ جايش خالي و سبز است و دلتنگش مي شويم ». وای! اعتبارمان چه می شود!؟ از بقالی که آن را نخریده ایم!

هم خوشحالم وهم دلنگران که چطور فردای جشن باید بنشینم و هرچه عکس و خبر از جشن هست را با سرعت لاک پشتی اینترنت جمع و آرشیو کنم.

اسامی کاندیداها خوانده می شود و گروه کر حاضردر مراسم هم در استقبال از برندگان جوایز همنوایی سنگینی را انجام می دهند. آنقدر کارشان درست است و با جدیت انجام می دهند که نگران حنجره شان می شوم. خدا قوت شان بدهد. صدا،دوربین،حرکت،کات.

* فیلم کنعان در هیچکدام از رشته ها کاندید نشده؛ البته فیلم های مهم دیگری هم هستند که از نگاه داوران مخفی مانده اند. عادت کرده ایم.

راستش را بخواهید،من از همان وقتی که شنیدم آقای امین تارخ به عنوان دبیر جشن انتخاب شده، امیدم به حتی کاندید شدن ترانه علیدوستی برای کسب نشان بازیگری از دوازدهمین جشن بزرگ خانه ی سینما را از دست دادم! حالا چرا!؟ بماند. البته یکجور پازل چینی است که باید به یقین برسم.

جایزه ی بازیگر اول مرد می رسد به خسروشکیبایی به خاطر فیلم « ستاره بود». امیدوارم این تصور درنزد  هیچ کس به وجود نیامده باشد که چون ایشان ارتحال کرده اند،این جایزه را به صورت تزئینی اهدا کرده اند. فیلم « ستاره بود » به خاطر شرائط ویژه اش( مدت زمان کم و...) اکران عمومی نشده؛ اما کسانی که در دو سه نوبت نمایش ِجشنواره ای آن را دیده اند،حرف های عجیبی در مورد بازیگری خسروشکیبایی می زنند. کلماتی مثل شاهکار،مثل استثنایی. نگارنده که به صورت معجزه آسایی موفق به رؤیت این فیلم شده ام،معتقدم که نوع بازیگری آقای شکیبایی در این فیلم حتی بسیار بهتر از بازیگری درهامون است. ابراهیم مشرقی درتمامی طول فیلم بغض دارد و گریه می کند. بازی با لحن و ترکیب مواج آن با حس غلیظی از درماندگی و گفتگوی درونی... شاهکار و خارق العاده است.

جایزه را پویا شکیبایی به نیابت از پدر می گیرد. همسر محترمشان هم حضور دارد و مدام اشک است بر گونه شان. کلیپ مربوط به خسرو شکیبایی را هم امیر پوریا( منتقد باسواد و فهمیده ی مطبوعات سینمایی) ساخته و اصلاً هم جالب نشده است. با تمام احترامی که نسبت به ایشان قائلم ،اما راست می گویند که منتقدان، کارگردان های شکست خورده اند.

از جانب یکی از دوستان وبلاگنویس،مأمور به انجام تکلیفی هستم. باید برایش از هنرمند محبوبش عکس بگیرم : ابراهیم حاتمی کیا... و حالا از نمایشگر مراسم می بینم که دست ِ بر قضا ترانه علیدوستی و ابراهیم حاتمی کیا در مجاورت هم هستند. یک تیر با دو نشان... البته نمی خواهم به ترانه علیدوستی نزدیک بشوم. باید بدانم که مأموریت من امشب چیز دیگری ست؛ و این یعنی تعارض ِموضوع با پس زمینه.

به نزدیکی سن و محل اهدای جوایز می رسم. ابراهیم حاتمی کیا در تیررس است و یکمرتبه می بینم که تنها تشابه چهره ها در صفحه نمایشگر باعث شده بود که خانم محترمی را که پشت سر ابراهیم حاتمی کیا نشسته را با خانوم علیدوستی اشتباه بگیرم. خنده ام می گیرد.

پس ازجشن خدمت جناب آقای حاتمی کیا می رسم و پس از عرض سلام، همراهش سوار آسانسور می شوم و پارکینگ می روم و راهش می اندازم و می رود و از تمام مراحل هم با اجازه اش عکس می گیرم؛ فقط از حسب احترامی که وبلاگ اقلیما درنزد همه ی ما وبلاگنویس ها دارد.

پس ازمتفرق شدن مهمان ها،با سعید و احمد و علی که از بهترین دوستانم هستند،کنار اتوبان ایستاده ایم؛ در کمال تعجب( قسم می خورم ) همان خانم با مادر محترم شان می آیند و کنارما می ایستند و منتظر ماشین هستند؛ یک لحظه خواستم بروم جلو و به بهانه ای برایشان ماشین بگیرم که راحت بروند و در آن ازدحام جمعیت اذیت نشود. مهدی است دیگر!

*********

جشن دوازدهم خانه ی سینما با تمام کاستی ها و ناداوری ها و خوبی هایش هم حتی ، به پایان رسید.

شما را نمی دانم،اما مرور این جشن ها و ورق زدن صفحه خاطرات برای خودم بسیار شیرین بود. وقتی به گذشته نگاه می کنم،می بینم که راه طولانی ای را طی کرده ام. « شش سال ». نوشتنش آسان است،اما برگه های تقویم... ؛ شش سال همراهی برادرانه و مشفقانه با پدیده ی معصوم سینمای ایران، عمر کمی نیست. اگر در این زمینه بخواهیم رشته ای دانشگاهی مصوب کنیم،باید بگویم که مدرک کارشناسی ارشد آن را دارم.

اگر از ابتدای این ویژه نامه آرام آرام عکسها را نگاه کنیم و پایین بیاییم،یک پروسه و سیری از ترانه علیدوستی می بینیم. از حضور او... از زندگی او.

او دارد « بزرگ » می شود. روزی که هفده ساله بود و فیلم اولش را بازی کرد، بسیاری می گفتند که خودش را مثل یک نابازیگر زندگی کرده و به زودی هم فراموش می شود و تمام؛

حتی می گفتند که سیمرغ بلورین بیستمین جشنواره فجر را به او ندهیم که مغرور نشود. دایه هایی بودند بهتر ازمادر... و مادر یعنی صبر؛و مادر یعنی استقامت؛و مادر یعنی دنیایی ماورای زمین... و چه خوب مادری بود ترانه؛ که به تمام این واژه ها در حیطه ی خودش اصالت بخشید و ماند و ماندگار شد.

ترانه علیدوستی تا به حالا نشان داده که حرکت درستی دارد. او اگر همین حالا هم از سینمای ایران کنار بکشد، یاد و خاطره اش با همان پانزده سالگی اش همیشه به خوبی در تاریخ سینمای ایران ذکر خواهد شد.

ولی او هنوز در ابتدای راه است. هنوز این جاده ی پر از همواری و ناهمواری، نقش گامهای او را،سلوک او را می طلبد و به مبارزه می خواند.

ترانه علیدوستی با فیلم اولش،تعریف و صفتی ازخودش ارائه داده به معنای صبور،به معنای استقامت و به معنای تمام آن چیزهای خوبی که از مادرمی شناسیم. او « مادرکوچولو» ی سینمای ایران است.

 درست است که ترانه علیدوستی روی شانه های ما بزرگ شده، اما او حالا نوک پیکان و نماینده ی خوب نسل ماست.

ما برای دفاع از شعور و بینش ِخودمان، برای دفاع از نسلی که مدام محکوم به سطحی نگری و ابتذال می شود،برای دفاع از نسلی که مدام« محکوم » به چیزی می شود که حتی به آن« متهم » نیست، قشر شاخص و مشهور« ترانه علیدوستی ها » را داریم.

ترانه علیدوستی، گلادیاتور ماست.

پایان

به روز رسانی اصلی وبلاگ در هفته ی اول مهرماه... این یک پیش درآمد است

*************

به مناسبت روز ملی سینما

ویژه نامه ی پنج دوره حضور ترانه علیدوستی

(6،8،9،10،11)

در جشن دوازده گانه ی سینمای ایران

*************

خانه سينماي ايران به عنوان محل امني براي اصناف سينمایي كشور و استيفاي حقوق آنها تاسيس شد؛ و نيت آن در ابتدا بر اين منوال بود كه تمامي اهالي سينماي ايران زير چتر حمايت معنوي و مادي آن قرار بگيرند و كاستي ها و كمكاري ها و گاه بي عدالتي هاي وزارت ارشاد و خلاء هاي موجود را پر نمايند. براي هر صنفي ،بنگاهي تعريف كند و آنها نيز در چارچوب آن برنامه ريزي كنند؛ آنهم طبق سلايق ارزشمند فرهنگي؛ نه به دستور مصلحت نامه هاي وارده و سفارشي. قرار بود كه جايي باشد براي محبت و انس و همدلي؛ولي گاهي چهارراهي شد براي اصابت اصناف به يكديگر و حتي فراتر از آن درون گروهي.

مشكلات صنف تهيه كننده گان هنوز پابرجاست و ديگران هم در اين فضاي پرتنش وضع به ساماني كه آرمان خانه ي سينما بود،ندارند.

نگارنده به علت مهلت كم و نبودن ذوق و حوصله ي كافي، پيگير مراحل صلح و صفا و دشمنی و مناقشه و اصلاً درستي مسئله و فلسفه ي وجودي آن نيستم. اما بهرحال نبايد در اين مسئله شك كرد كه ماهيت ِوجود خانه ي سينما،كمي و حتي بسيار مهمتر از كيفيت ِآن است. بهرحال مأمني هست. آنهم در روزگاري كه انسان ها به قول قشنگ فرهاد مهراد، كولي وار « تو فكر يك سقف» اند.

من را ببخشيد كه در اين اوقات شيرين ِ دوازدهمين جشن خانه سينما( كه اگر اضطرار بودن ِ این ضیافت سالیانه، نبود؛هيچگاه به اين عدد نمي رسيد) دارم با تلخي نگاهم،مذاج تان را هممزه ي ته خيار مي كنم.

*****

امروز،روز جشن دوازدهم خانه ي سينماست. درست است كه ترانه عليدوستي در اين دوره نه نامزد كسب جايزه شده و نه حتي احتمالاً عضو اهداكنندگان جايزه باشد و نه حتي جزو حضار؛ جايش خالي و سبز است و دلتنگش مي شويم.

به همين مناسبت و به يمن اين روز جشن،مي خواهيم مروري داشته باشيم بر تمامي دوره هاي كه او وارد سينماي ايران شد و آنقدر با آغاز پانزده سالگي اش،بزرگوار محسوب شد و قد كشيد؛كه به جشن دعوتش كردند. آنهم نه ساده، بلكه قدم رنجه كند و تشريف بياورد روي سن. كنار دست ِستاره هايي كه او نيز پرفروغ بود بين شان.

*********

  ششمين جشن خانه سينما / شهريور 1381

اين دوره،اولين حضور دعوتي ترانه عليدوستي ست. اگر حضور رسمي او  را در اختتاميه ي بيستمين جشنواره فيلم فجر و كسب ِسيمرغ بازيگر نقش اول زن با اهدای پرويز پرستويي بدانيم، شركت در ششمين جشن خانه سينما كه بعد از كسب تشويق ها و اكران موفق فيلم اول در بهار 81 مي باشد،اولين حضور بي تكلف اوست.

از حسب جواني و نوبرانه بودنش براي سينماي ايران،به همراه باران كوثري و چندتايي از جوانان سينما، جزو هيئت استقبال و به نوعي ميزبان جشن است.

نشان بازيگر اول زن را براي فیلم زندان زنان،مي دهند به رويا تيموريان؛ و سهم فيلم« من ،ترانه، پانزده سال دارم» فقط يك نشان بازيگر مرد مكمل براي حسين محجوب مي شود و يك نشان مهم به عنوان بهترين فيلم براي رسول صدر عاملي.

موفقيت باشكوه بهمن 1380 و نقش سيمرغ برای ترانه عليدوستي تکرار نمي شود،اما همه ي اينها به كنار ِ مهرباني او  و خنده هايي كه مجري گري سيد ابراهيم نبوي و گوشه كنايه هاي نابش مي طلبيد به كنار.

ترانه عليدوستي آن شب بسيار خنديد؛ آنقدر كه حتي از  گوشه ي چشمانش اشك جاري شد و دل پيچه گرفت. حتی ابراهیم حاتمی کیا نیز که در 98 درصد اوقات ِ زندگی اش بسیار جدی است،از نحوه ی اجرای آن جشن به نیکی و خنده یاد می کند. اجراي ششمين جشن خانه ي سينما با طنازي هاي كلامي سيد ابراهيم نبوي( ستون نویس روزنامه های جریان دوم خرداد) جزو  نوادر برگزاري فانتزي و همراهي آور جشن هاي رسمي بود و ديگر هم تكرار نشد.

بهاريه ي تراژدي- طنازانه ي نبوي در شماره ي نوروزي ماهنامه فيلم را يادم نمي رود كه رو به سينماگران نوشت: اين همه فيلم هاي خوب كوفتتان شود كه تنها می نشینید به تماشایشان و من را بین این همه کژی و پلشتی سیاست تنها گذاشته اید.

ترانه علیدوستی،در شامگاه روز ملی سینما در شهریور سال 81 از دریچه ی دیگری شادمان بود و می خندید... خوش به حال ِ خنده!

  هفتمين جشن خانه سينما / شهريور 1382

سالهای ابتدایی دهه هشتاد.ترانه علیدوستی وسواس عجیبی در انتخاب فیلمنامه ها و نقش ها داشت. پس از فیلم اول،جواب مثبتی به هیچ کدام از پروژه های پیشنهادی نداد و منابع نیمه آگاه می گفتند که همچنان از مشاوره های رسول صدرعاملی و امین تارخ استفاده می کند.

بالطبع به خاطر نداشتن حضورسینمایی در سال 81 ، ترانه علیدوستی در این دوره ازجشن خانه سینما حتی حضوری تماشاگرانه ندارد. اخباری هم حتی از او به بیرون درز نمی کند.(این مبحث شاید بتواند خودش یادداشت جداگانه ای باشد به نام: سال های سکوت ترانه).دلتنگش هستیم.

جشن هفتم به استقبال از نحوه ی اجرای جشن ششم،با مجری گری علیرضاخمسه و فاطمه معتمدآریا برگزار می شود. علیرضا خمسه ترکیب متوازنی از شعور و استعداد است. تا آنروز این را نمی دانستم؛ و لعنت به تله ویزیون که قاب کوچکش گنجایش او را نداشت و افسوس به حال سینما که از وجوه او بهره نگرفت.

نشان بازیگر اول زن نصیب هانیه توسلی به خاطر فیلم « شبهای روشن»( دیوانه ی این فیلم هستم) می شود.

و یک نکته ی جالب: درست است که ترانه علیدوستی دراین دوره از جشن حضور نداشت؛ اما مقداری تشابه چهره بین او و هانیه توسلی باعث شد که چندین سایت متفرقه و اصلی آن سالها عکسی از هانیه توسلی را زیرنویس ترانه علیدوستی قید کنند. عکسی که دوربین سربالا است و هانیه پوشیده درمانتوی یشمی رنگ و نشان در دست... الان هم جستجوی تصویری گوگل را فعال کنید،شاید پیدا بشود.

  هشتمین جشن خانه سینما / شهریور 1383

و می رسیم به جنجالی ترین و پرحاشیه ترین جشن خانه ی سینمای ایران؛حتی از پوستر جشن آن سال هم می شود فهمید که ضمیر ناخودآگاه طراح آن،مشوش بوده است و آگاه انگار!... خیالتان راحت باشد؛ترانه علیدوستی حضوری ساده و نجیبانه دارد. مثل یک دسته ی گل!

جشن هشتم سنت شکنی می کند و محل برگزاری خود را سالن میلاد نمایشگاه بین المللی انتخاب می کند. کنترل شرکت کنندگان کمی مشکل می شود و پوشش ِشفاف ِجمعی از بانوان که البته ربط چندانی به سینما نداشتند،باعث حاشیه و حتی تا انتشار بیانیه های متعاقب می کشد.

از آنسو، مجریان برنامه شهاب حسینی و مریلا زارعی بودند. می گویند که نوع اجرای آنها و شوخی های محمدرضا شریفی نیا و گوهر خیراندیش باعث التهاب بیش از حد جریان جشن می شود و ...

تا حدی که چند روز پس از برگزاری جشن، اشخاص نامبرده به همراه عده ای دیگر برای پاسخگویی به نحوه ی اجرای جشن،احضار قضایی می شوند. منابع غیر رسمی حرف هایی را می گویند و سریع دور می شوند.آنها می گویند که ساعتی پس ازاتمام جشن،ابوالحسن داوودی به عنوان دبیر جشن،شبانه احضارمی شود و صبح روز بعدش به علت فشار قلبی( چیزی درحد سکته ) راهی بیمارستان می شود.

ترانه علیدوستی به همراه اصغر فرهادی از بابت فیلم شهر زیبا در جشن حاضرشده اند. نصیب ِفیلم از تقسیم ِجوایز که در رشته های مختلفی کاندید شده، تنها یک عنوان بهترین فیلم است که جایزه اش را ایرج تقی پور از شرکت نشانه می گیرد.

نشان بازیگر اول فیلم اهدا می شود به خانم گلشیفته فراهانی به خاطر فیلم ِ نازنین « اشک سرما ».

پس از پایان جشن و خروج مهمانان از سالن، به صورت معجزه آسایی( از طریق مانیتور کامپیوتر سایت سوره سینما ) متوجه حضور خانم ترانه علیدوستی می شوم. منتظر می مانم و می بینمش. تندیسی از معصومیت و نجابت است. حضورش هیچگاه باعث حاشیه نمی شود. حتی اگر جشن هشتم،دچار بایکوت خبری درماه های بعدی بشود و مهمانان ومجریانش دچار ممنوعیت و گوشزد بشوند،اما ترانه علیدوستی آنچنان در خط ِآرام زندگی و سینما حرکت می کند که از او دعوت کنند که در جشن نهم نیز حضور یابد و حتی صاحب افتخاراهدای جایزه شود. اتفاقی که در جشن یازدهم نیز تکرارمی شود.

منتظر می مانم و می بینمش. می روم مقابل و سلام می دهم. شماره 12 ماهنامه ی مرحوم هفت همراهم است. می دهم و امضایم می دهد ومی نویسد:« به امید همه روزهای خوب/ روز سینما/22 شهریور83 » می پرسم اجازه دارم عکس بگیرم؟... گوشه ای می ایستد و رأس ساعت یازده و ده دقیقه ی شب تصویر ثبت می شود.

در گوشه ی کادر،روی میز پذیرایی،نوشابه ها را می بینم. می دانم که رویش نمی شود و بر نمی دارد و نمی خورد. برایش بر می دارم. برای اصغر فرهادی هم. و برای خودم. سه رنگ. هر کدام را که خواست.زرد وسفید و سیاه.اما رویم نمی شود به آنها تقدیم کنم.

خانم اکرم محمدی( نرگس سریال خانه ی سبز) را می بینم. می روم نزدیک و پس از سلام،دغدغه ی آن سال هایم را می پرسم:« خانم محمدی،شما سریال خانه ی سبزو دارید!؟ » می گوید که برای تهیه اش باید با کارگردانش صحبت کنم.

مهمان ها متفرق شده اند. از اینکه بدون نسبتهای خونی،خواهری به خوبی ترانه یافته ام،به خود می بالم. می نشینم گوشه ای و سه تا نوشابه را به تنهایی سر می کشم. شاید او نیز تشنگی اش برطرف شود.

  نهمین جشن خانه سینما / شهریور 84

خب!... تقویم ِدولت سید محمد خاتمی با نگاه ِمتسامح و متساهل فرهنگی اش به سر آمده و این اولین دوره ی برگزاری مراسمی فرهنگی در دوره ی دولت ِ محمود احمدی نژاد است. جواد شمقدری از کارگردانی فیلم ضعیف و نارسای « توفان شن » ، تا سطح مشاورت فرهنگی رئیس جمهور صعود کرده و محمد حسین صفارهرندی نیز ردای وزارت ِ ارشاد پوشیده و قلمش از شورای سردبیری کیهان را به ساختمان میدان بهارستان تهران آورده.

محل برگزاری جشن از سالن میلاد به تالار وحدت کشیده شده و غالب رنگ های پوستر امسال،در طیف سورمه ای و مشکی می گردد. با قایقی و ناظری که نشانه ی امید است.

نحوه ی برگزاری جنجالی جشن سال پیش،امسال همه را هوشیار کرده است. محدودیت مهمان ها بسیار است و سعی شده که همه چیز پاستوریزه باشد. آنهم در وقتی که ریاست جمهور ،محل دیدارهای رسمی اش را به علت پرهیز از تجمل گرایی،از کاخ سعدآباد در حوالی میدان تجریش به میدان پاستور تهران آورده؛ و به خاطر همین محل و نحوه ی میزبانی جدید، صدای اعتراض بشار اسد رئیس جمهور سوریه که اولین مهمان دولت ِ نهم است،درمی آید که چرا در حین اجرای سرود ملی کشور مهمان،آوای کلاغ های میدان پاستور فضا را پرکرده بود!؟

در چنین فضایی،مهمان ها و اهداکنندگان و گیرندگان جوایز جشن خانه ی سینمای ایران نیز باید از صافی عبور کرده باشند... و ترانه علیدوستی صوفی ِ موقری ست که حالا از مرحله ی صندلی نشینی،به مرتبه ی سکو نشینی رسیده،و دیگر نظاره گر محض نیست و به نوعی ناظم جشن شده.

ترانه علیدوستی حالا با دو فیلم ترانه ی پانزده ساله و شهر زیبا صاحب چنان اعتباری در سینمای ایران شده که می تواند جایزه و نشان اهدا بدهد. او به همراه رسول صدرعاملی( که ترکیب سازنده ی فیلم من ترانه پانزده سال دارم،هستند و دیگراهداکنندگان نیزاینگونه چیده شده بودند ) جایزه ی بازیگر مکمل مرد و زن را به ترتیب به محسن قاضی مرادی برای« ما همه خوبیم » و الهام حمیدی برای شاهکار« خیلی دور،خیلی نزدیک» توزیع می کنند.

ترانه علیدوستی در 21 شهریور 84 در وضعیت کاری و روحی ویژه ای قراردارد. از یک سمت،اجرای تئاتر فنز در تالار چهارسو را از 20تیرماه تا چهارم شهریور پشت سر نهاده،و از طرفی دیگر مراحل ایفای نقش و فیلمبرداری چهارشنبه سوری را در اسفند 83 و فروردین 84 انجام داده و منتظر نتیجه اش در بهمن 84 می باشد.

آفرین و درود و سلام به تئاترفنز که ترانه علیدوستی را به خود مشغول کرد و او را از دهان هیولای غم انگیز زمستان 83 به در آورد تا غصه ی پویانش را کمتر بخورد.« دل با یار و سر به کار».

نگارنده در این دوره از جشن سینمای ایران حاضر نبود. به این دلیل!؛جالب است. در وبلاگ ضمیمه بخوانید :

www.taranehfoto.persianblog.ir

در عکس می بینید!؟ خسروشکیبایی مهربان زل زده است به ما. انگار که دارد با چشمهایش حرفمان می زند. نگاهش را هیچگاه نمی دزدید.هیچگاه نشد و نبود که مهربان نباشد. قدرشناس بود و هنرشناس. نه نمکدان را می شکست و نه اصلاً باعث گندیدن نمک می شد. معیار ِ خالصی برای تخمین ِ پاکی و طهارت ِ عیارها بود. با او می سنجیدی که بسیاری بدلی هستند و برخی واقعی و انگشت شماری مثل خودش حقّ.

و حالا این وبلاگ؛ و حالا دبیر این وبلاگ معتقد است که ترانه علیدوستی نیز مقداری از حقیقت ِ وجودی ِ آفریننده ی خصائل ِ خسروشکیبایی را به عاریت دارد و نمایندگی می کند؛ که اگر این امید و ایمان نبود،نه دستی بر قلم می رفت و نه وقتی مصرف.

اما حالا می خواهیم ترانه علیدوستی را به تلاش بیشتر رهنمون شویم. ما از قـِسم ِ آن هنردوستانی می باشیم که علاوه بر ردیابی ِ درست ِ فرهنگی و تشخیص سره از ناسره،برای هنرمند مربوطه شأن و حرمت قائل شده و خواستار پیشرفت و تلاشش برای غنی شدن روح اش هستیم. نه دلخواه چشم و ابرو و خط و خالیم که به قول حضرت حافظ« خوبرویان ز شش جهت»؛ و نه در پی کسب ِ خبر از رنگ ِمورد علاقه و شام دیشب هستیم. که اگر اینگونه بودیم، عمرمان به چندماهی کفاف نمی داد و تشت ِنابخردی مان از پشت بام ِ لغزان ِاینترنت می افتاد توی منجلاب ِهرزنامه ها. شـُکر ِ کلمه که اینگونه نیستیم و اینگونه هم نمی خواهیدمان.

ما؛ ترانه علیدوستی را دارای نیروی بالقوه برای رسیدن به پیشرفت ِ ناب ِفرهنگی می دانیم و تاکنون نیز شاهد ِ تلاش هایش برای انباشت ِ روح اش بوده ایم و متشکر؛ که با راهپیمایی درستش، خواه ناخواه به مخاطب ِخاص و عامش حتی، احترام می گذارد.

و حالا می خواهم ( در حد همین وبلاگ و اثرگذاری اش در حدود هجده هزار بازدید در طول یکسال ِ بی حاشیه و کم تبلیغات ) ایشان را به ممارست برای بالفعل درآوردن تمام ِ جوانب ِتوانایی هایش دعوت کنم؛ و در همین راستا قصد دارم که از یادداشت ِآتی،جمله ی تفکیکی و مرزبندی شده ی مصطفای مستور عزیز را از پیشانی ِوبلاگ که از همان ابتدا قاف نشین ِنگاه مان بوده،پاک کنم!.

 شاید این جمله،گونه ای از اطمینان ِ قلب و خدایگان بودن را تلقین کند و در خفا بگوید که:« خب! حالا تو بر سمت ی مطهر ِخـِلقت نشسته ای و تمام »... و این برای سالکی که به قول حضرت شیراز« گر صد هنر دارد،توکل بایدش » چونان مهلکه ای ست، و آفت ِسلوک محسوب می شود.

ما معتقدیم و امیدی اصیل داریم که ترانه علیدوستی توانایی این را دارد که به سمتِ روشن و معصوم و معنادار زندگی(که سینما تنها بخش کوچکی از ذات ِ آن است ) برسد.

... و برای شادمانی ِآن روز، از هماکنون تعهدی به غلظت و استواری ِ خون می دهم که آن جمله ی رشک برانگیز را، زرنویس بر پیشانی و سرلوحه ی وبلاگ برگردانیم.

*

جا دارد که از همراهان این وبلاگ که با همدلی در غمداری این وبلاگ برای خسرو شکیبایی شرکت کردند تشکر کنم؛ و از آن گروه که صبوری کردند و مومنانه گوشه ای نشستند و اجازه دادند که خط ممتد خبررسانی اصلی این وبلاگ را برای چله ای تعطیل کنیم، سپاسگزاری و اعلام شرمساری کنم.

*

و ازهنرمندان و منتقدانی تشکرکنم که در کمال ناباوری ام، بی بهانه و بدون تشریفات و دعوت حتی، آمدند و تسلیتی خصوصی گفتند و از تلاش غریبانه ام برای بزرگداشت ِ آن کبیر قدردانی کردند. نشانی ای برای تشکر متقابل نگذاشته بودند و حالا مجبورم که به شرط ادب در حضور عموم، آنها را و تواضع راستین شان را ارج بنهم.

 *

و حالا ... با اشک، چشم ِ دل از حقیقت ِ خسروشکیبایی ِ هنرمند ِ فرهنگی و آسمانی ِجامعه ایرانی بر می بندیم و نگاه ِ خیرخواهانه و خبری مان را می گشایم به واقعیت ِ ترانه علیدوستی؛ بازیگر حرفه ای سینمای ایران

اجازه می دهید!؟

                                 یاعلی!؟........  یاعلی.

برهنه به بستر بی‌کسی مُردن

                        تو از يادم نمی‌روی
خاموش به رساترين شيونِ آدمی

                          تو از يادم نمی‌روی
گريبانی برای دريدنِ اين بغضِ بی‌قرار

                            تو از يادم نمی‌روی
سفری ساده از تمام ِ دوستتْ دارم ِ تنهايی
                             تو از يادم نمی‌روی
سوزَن ريزِ بی‌امان ِباران، بر پيچک و ارغوان
                               تو از يادم نمی‌روی
تو...

      تو با من چه کرده‌ای که از يادم نمی‌روی!؟

سید علی صالحی

 قسمت پانزدهم  

 جمعه 1 شهریورماه87- ساعت 23:40

خسرو شکیبایی همانطور که رنگ ِکلی آثارش، نشانه ی شاعرانگی و عاشقیت و احساس مداری او را نشان می دهد،در طنز و شیرینی هم صاحب جایگاه بود. رگه های طنز در اکثر آثار ایشان قابل ردیابی است...

من چرا دارم مثلآً مقاله می نویسم!؟

عکس فوق از جلسه مصاحبه ی مشترک ماهنامه ی فیلم(337) با لیلا حاتمی و خسرو شکیبایی به بهانه ی سالاد فصل ( که گزارش آن را همشهری جوان-61- چاپ کرد) تهیه شده. عکس های کوچک کناری،طیف مختلفی از واکنشهای ایشان در طول مصاحبه و شاید هم زندگی می باشد. پیشنهاد می کنم که اگر از خسروشکیبایی هیچ مصاحبه ای نخوانده اید،حتماً این مصاحبه ی مشترک را مطالعه کنید. من دراکثر وقت های خواندنش لبریز حس احترام نسبت به او می شوم و درد و ظالمانه گی سینما را می فهمم.

مصاحبه گر می گوید( و دیگر نشریات نیز می گویند) که خسروشکیبایی بیشتر از خواندنی بودن متن مصاحبه هایش،صوت و لحنش هنگام حرف زدن شنیدنی و کیف کردنی ست. خاطره و حافظه ی عجیب و دقیق، شیوایی کلام و منطقی بودن ذهن، از او پیکره ای از احساس های لطیف و ستودنی را تدارک می دید.

خسروشکیبایی، نماینده ی قانونی خدا،برای سرپرستی تمام احساسهای خوب است.